Απολογία ενός μηδενιστή

 

Με ρώτησαν πολλές φορές οι φίλοι,

γιατί μεσ΄τη ζωή μηδενιστής,

υπήρξα και χαμόγελο στα χείλη

δεν άνθισε ποτές. Θύρας κλειστής

 

το τέκνο εγώ και μιας πικρής ημέρας

Μεγαλοβδόμαδου. Αλήθεια τι

να περιμένω ο φτωχός ως γέρας,

πέρα από τις νότες του Σατί;

 

Το ερώτημα αιωρείται ένας γύπας

που όλο προς το πτώμα εφορμά.

Σαν θα ρθει η συμφορά θα πουν, <<Συ είπας>>

και προφητείες του Πατροκοσμά

 

θα ρίξουν στο κουρμπέτι αυτοί που ξέρουν

το ψέμα να πουλάνε σα ψωμί.

Μπορούν προσωρινά να επιχαίρουν.

Η Αλήθεια απουσιάζει σ΄εκδρομή.