Μέρες Έχεις Λίγες

 

Τις χειροπέδες λύνω του καιρού

ότι μπροστά του έβρει να ρημάξει.

Αφού η καρδιά από αθυμιά μαράθηκε,

ακόμη μια πληγή ποιόν να πειράξει;

 

Στ΄Αυτόφωρα οι μέρες μου κυλούν,

ποτάμι αφρισμένο και με πνίγουν.

Παρασκευή Μεγάλη, τα παράθυρα

της λησμονιάς χτυπώ μα δεν ανοίγουν.

 

Ενός Θεού ζηλιάρη στίγματα,

το δέρμα κρύβουν τ΄ακριβό του ονείρου,

σα πέπλο κάποιας κόρης που σκοτώθηκε.

Σπάσε καρδιά κομμάτια κι ολοφύρου.

 

Με τις βροχές θ΄ανοίξουν σινεμά

προβάλλοντας τη θλίψη μου. Κι οι μύγες

που γλύτωσαν τ΄Αυγούστου το καψάλισμα,

θε να βουίζουν: <<Μέρες έχεις λίγες>>.