Μέρες του 36

 

                   του Θ.Α

 

Πυροβολώ σκοτάδι ξημερώνει,

γυρνούν σε ξέφτια τ΄όνειρα με μιας,

ποτές η σπάθη αγγέλου δεν στομώνει,

σαν αετού η σάρκα, ερημιάς.

 

Σφυρίζει ο καιρός άστοχη σφαίρα,

ματώνει τον αγέρα κι αρχινά,

να διαγουμίζει μαύρη εταζέρα,

γιομάτη μυστικά εωθινά.

 

Ανοίγουν οι ουρανοί, χύνονται τ΄ άστρα,

σαγήνη ξεδιπλώνω μη χαθούν,

τη Κίρκη προσκυνώ τη ξελογιάστρα,

λόγια που πες πικρά να ξεχασθούν.

 

Δρακογενιές βυθίζονται σε τάφους,

τέφρα του χρόνου κλείνει τις πληγές,

μα πάγος στα φτερά του αεροσκάφους,

θε να γεννήσει νέες οιμωγές.