Η Κουκουβάγια

Στο παρεθύρι χούγιαξε,

γλωσσού μια κουκουβάγια,

σταλμένη λες από Θεό:

<<Πάρε διαβόλι βάγια>>

κι άλλα πολλά ως την αυγή

λογάκια ζαβωμένα,

μου ΄σουρνε σα δασκάλισσα...

Τι βρήκε δα σ΄εμένα,

σκάρτο, φυρό, παράταιρο

και μ΄έβαλε σημάδι;

Να εννοήσω δεν μπορώ...

Μα ΄χω τον νου ζαρκάδι

και τα στρεβλά μου σώψυχα,

ταχιά γυρίζω σ΄άγια

και βάγια που μου πέφτουνε:

<<Ζαλώσου κουκουβάγια...>>