Υπόμνημα

Σκληρός ο Λόγος κι ένα σύμπαν χαμοκέλα,

ραίνει σοβάδες  της ψυχής μου την Τορά

χρόνους εξήντα τώρα. -Γεύσου καραμέλα,

τη ζυμωμένη δάκρυ, κόπους και  φθορά!

Πια δε μου πρέπουν χαραυγές... Έχω ξεμάθει

την ομορφιά κι ότι γουργούριζε παλιά,

μέσα στις φλέβες τις χλωρές. Το κατακάθι,

κάποιος περίτεχνα μου φόρτωσε ζαλιά.

-Δίφραγκα τέλος... Ο εισπράκτορας γαυγίζει

και δίνει σπρώξιμο σε στάση βορεινή.

Γεθσημανή... Άχου ζημιά, σάρακας τρίζει!

Σκαμνάκι, γάντζος,  τ΄απαραίτητο σχοινί

πως συνωθούνται κι είναι η ώρα η ενάτη,

κοράκια κρώζουν εν χορώ το nevermore,

πάνω λιπόσαρκη πλαγγόνα η Εκάτη,

κάτω εγώ που΄χω τον θάνατο για σπορ.

 Μισή Ανάσταση

Με το <<Δεύτε λάβετε>> άναψα τσιγάρο

και βαρύς κινήθηκα για τους Ουρανούς,

σα μαζέτας, σα ψωριάς σέρνοντας το κάρο

φορτωμένο κήρυκες λύτρωσης  βραχνούς.

Μιά μισή Ανάσταση ήταν και για μένα,

δίχως τα μεγάφωνα στη Καισαριανή,

με τα χέρια πίσω μου σύρματα δεμένα

και στα μάτια κόκκινο πήχες δυό πανί.

Αχ ρημαδοκότετσο, άχ ληστών ξωκλήσσι

και μηρών το σύμπλεγμα πέρα στη Κανά,

ένας γάμος μυστικός, μιας νυχτιάς γαμήσι

κι ύστερις ανάκατα χήρες κι ορφανά.

Έτσι δεν περίμενα, είχα την ελπίδα

πως κερήθρα θα ΄τανε μόνη μου τροφή.

Πόσο πια γελάστηκα; Έστριψε η βίδα

και με μιάς κατέρρευσε δώμα κι οροφή.

Με το <<Δεύτε λάβετε>> χάραξα πορεία,

στρέφοντας το ρύγχος μου προς τη μέσα γη,

των Αγίων <<Ωσαννά>> πλάνταξε η  χορεία,

κι όλα ξάφνου εσαεί θέσανε  φραγή.

 Η Κουκουβάγια

Στο παρεθύρι χούγιαξε,

γλωσσού μια κουκουβάγια,

σταλμένη λες από Θεό:

<<Πάρε διαβόλι βάγια>>

κι άλλα πολλά ως την αυγή

λογάκια ζαβωμένα,

μου ΄σουρνε σα δασκάλισσα...

Τι βρήκε δα σ΄εμένα,

σκάρτο, φυρό, παράταιρο

και μ΄έβαλε σημάδι;

Να εννοήσω δεν μπορώ...

Μα ΄χω τον νου ζαρκάδι

και τα στρεβλά μου σώψυχα,

ταχιά γυρίζω σ΄άγια

και βάγια που μου πέφτουνε:

<<Ζαλώσου κουκουβάγια...>>