Εδώ στου δρόμου

Σαρακοστής απόβραδο χορτάτος καταισχύνη,

προς τα Σεπόλια κίνησα πατώντας μουλωχτά.

Τραυλός απάνω μου Θεός με μάνικα, οδύνη

ως τη ψυχή με μούσκευε χωρίς να μ΄αποχτά.

Μποτζάριζα, μουρμούριζα: <<Τί έχω να κερδίσω;

Στιχάκια μόνο κάλπικα σ΄ακρογιαλιές κωφών.

Ίσως πολύ καλύτερο, μονάχος μου να δύσω,

πιατέλες πίσω στέλνοντας ουράνιων τροφών>>.

Βρισκότανε κι ένα παιδί λερό από τη σκόνη,

χρόνου που το σακάτευε σα  πνεύμα σκυθρωπό.

Απόστρεψε τα μάτια του: <<Κανείς δε σε σκοτώνει...

Ατός και μόνος σούρθηκες  σ΄αυτή  τη στενωπό.

Τσίμπα λοιπόν κομμάτια σου και ΄πέστεψε στο σπίτι

που για τα σε ορθώθηκε πριν λάβεις τη ζωή.

Γκαβά καλά σου άνοιξε  στα Ρώ σαλέ του Ελύτη...

Και στα μισά της διαδρομής ακόμα είναι πρωί>>.

Έτσι μαθές συμβούλευε... <<Το κέρδος σου σαρίδια,

περνοδιαβαίνοντας στρατιά σαν άνεργος γραφιάς>>.

Γύρισα σπίτι μου... Παντού μαρμάγκες, μύγες, φίδια

κι άπλωσα δις οινόπνευμα γλαυκό της ξυραφιάς.