Η Κραυγή

Έπρεπε πρώτα να τρακάρω στα γερά

και να΄ μαι στον πλανήτη των πιθήκων,

σε πεθυμιάς δάση ανάμεσο ξερά, 

εξάμβλωμα  εγώ αρχαίων οίκων.

Ψυχή αλάδωτη, σφοδέλοι  στα μαλλιά,

<<Παλλάς>> λησμονημένο στο τασάκι.

Γέμει το σπίτι των Κηρών από παλιά,

με σλάιντερ και ρόδες καβασάκι.

Μνημούρια σάβανα την άσφαλτο κοσμούν,

βουκέντρα σε ταξίδι με το πόδι

που κάνω κάθιδρος. Σκυλιά ορθοτομούν

της Κόρης το χεράκι με το ρόδι.

Κι ώρα σωστή αυτή ν΄αυτιάσω την <<Κραυγή>>

του Μούνκ απ΄το χιονώδες (μάλλον) Όσλο,

στον πηγαιμό για μιάν Ιθάκη σαν θα βγει,

με στάχτες μου ραντίζοντας τον όχλο.