Ταβέρνες

Στο <<Γελαστό Κρεμμύδι>> και στου <<Μπάμπη>>,

θλιμμένες θα σε βρίσκουν Κυριακές,

να παραγγέλνεις  ούζο και ρακές,

ελπίζοντας να σβήσει αυτό που λάμπει.

 

Τα χρόνια θα χουν κάτι από στάχτη

σβησμένου ηφαίστειου. Αστικά

λεωφορεία πάντα βιαστικά,

με μια βοή θα σχίζουν καταρράκτη,

 

τις σάρκες τις χλωμές των λεωφόρων,

και τη φραγμένη που χεις αορτή.

Η λύπη σου, αλάδωτο πορτί

κι αποφορά βαριά των Αυτοφώρων,

 

θε να βρωμίζει χιόνι Χριστουγέννων

και δάκρυ του Πατέρα και Λαμπρή.

Μα κάπου, ένα ολόφωτο  Αμπρί,

προσμένει σε να εισέλθεις μετ΄επαίνων.

 

 

 

 

 

 

 

           ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΦΥΤΡΑ

 

Σημάδεψα την άσφαλτο με φρένα,

τους χάρτες με βελόνες ραπτικής.

Δεσμώτης μια ζωή της Αττικής,

με μπόδιζαν τα όρη τα σκαμμένα,

 

να ξεχυθώ στου κόσμου την ορφάνια,

στης θάλασσας το κράτος το σκληρό.

Τι κι αν φτερά χτυπούσαν στο μηρό;

Κρατούσαν με τ΄ αμπέλια, τα μποστάνια.

 

Και μια μελαγχολία ποντισμένη,

στου νου τον απροσπέλαστο βυθό,

-λόγους δεν είχα να τη φοβηθώ,

απ΄ τους Θεούς θε να τανε σταλμένη-,

 

στερώντας μου του Ζέφυρου το χάδι,

πικραίνοντας στα χείλη το φιλί,

με άφηκε να ζω ζωή δειλή,

ένα τσιγάρο δρόμο απ΄ τον Άδη.

 

                ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

            (Στον ακριβό φίλο και πνευματικό μου πατέρα κ. Νίκο Περδίκη, δώρημα ατελές μα από καρδιάς, για την ονομαστική του εορτή).

Απόδειπνο Σαββάτου θα φανείς,

οπλίτης με σπασμένη την ασπίδα,

Θα ρίξεις μια ματιά στη πινακίδα

<<ΤΟ ΔΙΠΟΡΤΟ>> και μοίρας ορφανής

 

Θαμώνας, θα χαθείς στο μαγαζί.

Που η Λατέρνα, που και το Τραγούδι;

Στραβό μέσα στα στήθια σου αρκούδι,

μαθαίνει απ΄ το αίμα σου να ζει,

 

σαλεύοντας σε μέταλλο καυτό,

χορούς σαβανωμένους νικοτίνη,

πικρά τρώγει τα χόρτα, μπρούσκο πίνει

και ρεύεται μαζί με σε κι αυτό.

 

Μα στες εννιά και πέντε, του Τυφλού

το μπαστουνάκι παίρνεις κι αλαργεύεις,

για τόπους θανατόβλητους μισεύεις,

χορτάτος ρηγματώσεις του Πηλού.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΑΡΔΑΡΗΣ

 

Κατάντησε ο κόσμος μου κρεβάτι

που άστρωτο δυό χρόνια με κοιμίζει.

Το στοίχημα μου φαίνεται κερδίζει,

ο Διάβολος κι η πρώτη του Απάτη.

 

Τα σύμπαντα κατέρρευσαν εντός μου,

του Ψεύδους Πύργοι Δίδυμοι. Αλήτες

μπουκάραν στα όνειρα μου. Μόνο Τρίτες

στα καλντερίμια βγαίνω του Ευόσμου

 

και πότε Παραλία, πότε Θέρμη

τη τύχη μου γυρεύω σε τακούνια.

Από παιδί σαν τα βρισκα μπαστούνια,

τη μάνα μου σιχτίριζα την έρμη.

 

Φτερά σαν έχεις μοιάζουν τα μπεντένια

περίπατος, ποδήλατο με ρόδες.

Τις ξηλωμένες γύρισα τις φόδρες

και θάρρεψα τα ρούχα μεταξένια.

 

Μα φούμαρα δεν τρέφουν το στομάχι.

Η σάρκα πάντα χάλευε το στάρι.

Ισχνές οι πλάτες τίναξαν τα βάρη,

μήτε βιολί δεν άντεχε η ράχη.

 

Οδοστρωτήρας πέρασαν τα χρόνια

χαρίζοντας βαριά μελαγχολία.

Χρεοκοπία κήρυξα δολία

και βάλθηκα να βρω ψηλά μπαλκόνια.

Και τώρα στου αμήν το μετερίζι,

κατά ριπάς το μέλλον ξεκληρίζω.

Το ξέρω πια πως μάταια πασχίζω,

τι στέρεψε για με το ρωγοβύζι.

 

Το έδαφος σκληρό δεν με τρομάζει,

μα το κρεβάτι τ΄άστρωτο καλεί με.

Κάλλιο στα ρούχα τ΄άχαρα να κείμαι

σαν ο Βαρδάρης παίζει με το γκάζι.

        ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

 

Στ΄ αρχονταρίκι πάντα ο Casanova

μ΄ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.

<<Γυμνοπαιδιές>> για πιάνο του Satie

και συ με τη σπασμένη σου τη γόβα,

 

γυρίζεις σαν εταίρα της Κορίνθου,

να μου μιλήσεις πάλι για βροχές.

Ανάθεμα σε. Πόσες ενοχές

με γέμισες, συ γέννημα του Λίθου;

 

Δεν έχεις πια στο στόμα σου τραγούδια,

που μια φορά κινούσαν σε χορό,

τα πόδια της Αγάπης. Δεν μπορώ,

σφαγάρια να μαζεύω αγγελούδια

 

από λιβάδια σκυθρωπά και δάση

σπαρμένα μανδραγόρα και χασίς.

Απόδιωξε με λάμια, να χαρείς

και μοναχός καθείς μας ας γεράσει.

               <<Por una cabeza>>

<<Por una cabeza>> ο Carlos σπαράζει,

την ώρα που βλέννες το σύμπαν μου στάζει.

Χρειάζεται κάποιος τους δίσκους ν΄ αλλάζει

σαν βήμα δειλό μ΄ οδηγεί στο περβάζι.

 

<<Por una cabeza>>. Στο λόφο του Γκύζη,

ο Άρχων της Μύγας δεν παύει να ελπίζει,

απόψε το βράδυ ψυχή πως κερδίζει.

Του Γάμου λευκό ήταν πάντα το ρύζι.

 

<<Por una cabeza>>… Σκορπά θυμηδία,

ο ήχος του χώματος σε μια κηδεία,

δυσοίωνος κάπως. -Που φεύγεις Ηλία;

Ξαπόστασε λίγο. Προς τι τόση βία;

 

<<Por una cabeza>>… Ουράνια πλήξη,

με νύχια παλεύει και δόντια ν΄ αγγίξει,

πολύτιμα μέταλλα π΄ άφησε η τήξη

εντός μου. Αυτιάσου, σφυρίζουν τη λήξη.

 

<<Por una cabeza>>… Υπάρχει ελπίδα;

Σφαγμένος ο Κύκνος λερώνει τη Λήδα.

Φωνή μυστική: -Τι το  σκέφτεσαι; Πήδα…

Στον Άδη Θε να βρεις χαρτί και γραφίδα>>.

 

 

ΘΕΙΑ-ΛΕΝΑ

Χαζά παραμύθια, μη λες θεία- Λένα.

Ομπρέλα θαλάσσης στης μοίρας τη βλέννα,

ανοίγω με κόπο. Δεν έχει άλλη γέννα.

Χαζά παραμύθια, μη λες θεία-Λένα.

 

Τραγούδια για κύκνους, μη λες θεία-Λένα.

Κατήφορος μπρος μου, σπασμένα τα φρένα,

γυμνά βοσκοτόπια, κατάφορτα τρένα.

Τραγούδια για κύκνους, μη λες θεία-Λένα.

 

Ισχνές προσευχούλες μη λες θεία-Λένα.

Στη Μόσχα, στη Βρέμη, στη Χιό, στη Ραβέννα,

πηγάδες διαβόλοι ανοίγουν για μένα.

Ισχνές προσευχούλες, μη λες θεία-Λένα.

 

<<Παιδιά καλημέρα>>, μη λες θεία Λένα,

γεράσανε πάνε, πατήσαν τα τρένα.

Ποδάρια, χοντρές αλυσίδες δεμένα.

<<Παιδιά καλημέρα>>, μη λες θεία-Λένα.