In diesem Wetter

Für M.

Βάλε του Mahler το στερνό τραγούδι,

να παίζει στο πικ-απ. Σαν θα νυχτώσει,

κανείς Θεός δε θα ΄ρθει να σε σώσει.

Τόσο το βάρος έχεις, καθώς χνούδι.

 

Μιλάς για κάποια μοίρα που τσιγγάνες,

παλιά σου ΄χαν διαβάσει στην παλάμη.

Τη σφαίρα κρύψε πάλι στη θαλάμη

και ψάξε τον Σωτήρα στις αλάνες.

 

Γλυκό κρασί δεν έχει. Καφενεία

προσφέρουν σε φλιτζάνι πούρο ξύδι,

καλή ανταμοιβή για το Ταξίδι

και για την επερχόμενη Πενία.

 

Σαρώνουν τα μελτέμια. Το σαρκίο,

θανάσιμα θλιμμένο κινδυνεύει,

στον όλεθρο θαρρείς συγκατανεύει,

την ώρα που γυρεύει Φαρμακείο.

 

Άκου του Mahler το πικρό τραγούδι.

Συγκέντρωσης στρατόπεδο. Ακρίδες,

λεφούσι στα μποστάνια. Φάσμα είδες

και μάδησε της Νιότης το λουλούδι;

 

Μετά την κηδεία

Μεσάνυχτα… <<Παλτό>> της Μπέλλου,

βραχνό γραμμόφωνο σπαράζει.

Υπό βροχήν κάπου στο Γκάζι,

περνώ την πόρτα του μπουρδέλου

 

και βρίσκομαι ξανά στο Σπίτι.

Ολόγυρα, νεκρά τριζόνια.

Πάνω στης λήθης τα σεντόνια,

γέρνω ροδιά τρελή του Ελύτη,

 

μ΄ένα θερμόμετρο στο στόμα.

Μνήμες δεν έχω του πατέρα,

μόνο στο δάχτυλο μια βέρα,

μέτρο μισό κάτω απ΄το χώμα.

 

Χρόνια που κίνησα ταξίδι.

Φωσάκι κόκκινο ανάβω.

Πως χρεία Χρέη ν΄αναλάβω,

τ΄αρχαίο συμβουλεύει Φίδι.

 

Η Καίτη και οι Καμπάνες

Δεν έχει σωτηρία το Δοβλέτι…

Μαζί του ξεψυχά κι ο Δικαστής.

Ιδανικός κι ανάξιος εραστής,

οργώνεις τα στενά για κάποια Καίτη.

 

Τσιγγάνες με τριμμένη την εσθήτα,

πιάνουν σκαμπό σε bar και σε café.

<<Λίγα ψιλά σε κάνουν αδελφέ,

μαγγιώρο καπετάνιο  και στην ήττα>>.

 

Αρχίζει μια βροχή, λες ευλογία,

να πλένει συνειδήσεις και καρδιές.

Καμπάνες Μοσχοβίτικες βαριές,

Παρασκευής Μεγάλης χορηγία.

 

Νυχτώνει. Πως μυρίζει το βερνίκι;

Ο Νώε κτίζει πάλι Κιβωτό.

-Κορμί μου χωματένιο και τρωτό,

ενδύματα που  θάβρεις για τη Δίκη;

 

Δεν έχει σωτηρία το Δοβλέτι…

Πουτάνες κατοικούν τα ιερά.

Αδέσποτα, λιμνάζοντα νερά

και σάρκινη φωτιά εμπρός σου η Καίτη.

 

Στο Σκυλόσπιτο



 

 

Δεμένος με του Κρόνου την τριχιά,

σαν το σκυλί που ΄χει κακόν αφέντη,

της πείνας νοιώθω πάντα την νυχιά,

το λάκτισμα… Παρηγοριά τ΄ αψέντι.

 

Στις πυραμίδες του Άδη αλυχτώ,

ακροβατώ στα σύρματα του τρόμου,

με στόμα δίχως δόντια κι ανοιχτό,

στα σκοτεινά παραμιλώ  του δρόμου.

 

Το χέρι που μου δίνει την τροφή,

τα κόκαλα τα λίγα και το ξύγκι,

ιστορημένο απάνω σε οροφή

να ευλογεί, διπλά κλέβει στο ζύγι.

 

Καλύτερα φαρμάκι και γυαλί,

πιο βολετό, πετσί σ΄ένα χωράφι.

Ο Θάνατος σαν φίλος με καλεί,

τα σκάμματα με κράζουν και οι τάφοι.

 

Το ξόδι μου

Στα σκοτεινά σαλεύουν οι προφήτες,

τον Άγνωστο λατρεύοντας Θεό.

-Στέρνο δασύ, τι γύρισες φαιό;

-Απάνω μου γιορντάνια, χίλιες ήττες.

 

Το φέρετρο φελούκα και πως βγαίνει;

Η αυλόπορτα στενή και χαμηλή.

-Ψυχή σαν κοριτσόπουλο δειλή,

πως σου ΄πεσε απ΄τα χέρια το βαένι;

 

-Με όστρακα πασχίζω να γεμίσω,

την κοίτη την ξερή του Ηριδανού.

Με λέγαν Καλυψώ, Περί Μπανού,

κρασί του άλλου κόσμου πριν μεθύσω.

 

Φυτρώνει στα βουνά τραχιά η μέρα

μα τη σκορπίζει άνεμος πικρός.

Γεννήθηκα στον θάνατο μικρός,

απ΄έναν αδυσώπητο Πατέρα.

 

Ασυμφωνία Χαρακτήρων

 

Σπινόζα στ΄αστικά λεωφορεία

και Νίτσε στο παγκάκι. Πως βαστώ;

Κρατάτε με να μην καταραστώ,

των γυναικών συλλήβδην τη χορεία.

 

Πολλά κουραστικός ο Ξενοφώντας…

Ο Πλάτων; Σαν να πίνεις Panadol.

Πριν πέσω στα βαριά και στ΄ αλκοόλ,

την κάνω για μακριά σχεδόν πετώντας.

 

Αβάσταγη μουρμούρα, λίγος ύπνος.

Μαζί σου Νηστικός πάντα ο Δείπνος.

Πολύ σκοτάδι εντός και που ο λύχνος;

Κι απ΄τα τριάντα χρόνια, μήτε ίχνος.

 

Τον Γκαίτε τον μπερδεύεις με τις γκέτες.

Του Βάγκνερ δεν γουστάρεις  μουσική.

Κάθε φροντίδα βάρδα υλική,

κάλλιο στους πέντε δρόμους με επαίτες.

 

Πόσο μαθές τιμάται η λευτεριά μου;

Λίγα βιβλία μόνο και κρασί…

Ακόμπιαστα σου λέγω και φαρσί:

<<Να λείπει παστοκύδωνο του γάμου>>.

 

Γι αυτό Κατερινιώ γλυκά φιλάκια,

ρεγάλο για τον σέρτικο καιρό.

Μισεύω το λοιπόν με μπολερό

και χάρισμα σου σπίτι και παιδάκια.

 

 

 

 

 

 

Το ξεψύχισμα

 

Ρύζι στου πατέρα τα μαλλιά

κι αργά μες το δωμάτιο νυχτώνει.

Με δόσεις ημερήσιες σκοτώνει

ο Ξένος. Το δέμας μια σταλιά,

 

χάπια παντού, παραφροσύνη,

χειρόγραφα, κασέτες και levin

να μεταφέρουν άβυσσο. Του Κάιν

το σπέρμα χαλεύει μορφίνη…