Ο Αλιτήριος

 

Βγάλε μάνα μια μαστίχα

κι έλα κάτσε δω σιμά.

Στύγα μου κοψε το βήχα,

πιάσε τα πατερημά.

 

Πενηντάρισα μανούλα

μα νιονιό δεν έβαλα.

Μια ζωή μηδέν και νούλα,

απ΄τη κούνια έσφαλα.

 

Βόλτα, μάσα, ξαπλαδούρα,

αφειδώς τα φράγκα μου.

Από την πολύ μαστούρα,

έκατσα την βάρκα μου.

 

Δεν σου χάρισα εγγόνια,

νύφη δεν σου κόμισα.

Πέρασαν καπνός τα χρόνια,

πριν το νοιώσω, βρώμισα.

 

Κι ήρθε τώρα μαύρη ώρα.

Άκου… Νεκροκάμπανο.

Με την που ΄χω πάρει φόρα,

θα το δω το ράπανο.

 

Πιάσε μάνα ποτηράκι,

στάξε δηλητήριο,

μούσκεψε το μαντηλάκι,

για τον αλιτήριο.

 

 

Για Αυτόν

 

Ο Θάνατος τρυπώνει στα σεντόνια.

(Πόσο τρανή της Κόρης η στοργή…)

Νυχτιά καλοκαιριού δίχως οργή,

γι΄Aυτόν που θα πατάξει γιούς κι αγγόνια,

 

σκορπίζοντας τις τέφρες τους στ΄αστέρια

και στες επτά γωνιές των ημερών.

Εδώ, στην  βρεφοδόχο των νεκρών,

της μύγας το φτερό πληγώνει καίρια.

 

Εδώ στις Επικράτειες του Μπόγια

 

Τους ουρανούς ποτίστε κηροζίνη

και βάλτε μια φωτιά να τιναχτούν.

Απ΄τους Θεούς σαν τι  να διδαχθούν

οι άμοιροι βρωτοί;  Στην  Νέα Σμύρνη,

 

τσιγγάνες πάνε πίσω τα ρολόγια.

 (Η μέρα μου,  φαφούτα και τεφρή).

Σαπίζουν των Αγίων οι νεφροί,

εδώ στις Επικράτειες του Μπόγια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κτήριο 16

Ο Χάκκας στη παλιά Καισαριανή,

στο Πόρο ο Σεφέρης, στης Χαλκίδας

το κάστρο, ο κυρ-Γιάννης ο Σκαρίμπας

κι εγώ στην Ευελπίδων τη τρανή.

 

Ο Καρυωτάκης Πρέβεζα μεριά,

τον <<Μαραμπού>> τον έφαγε τ΄αλάτι,

τον Ρώμο τον Φιλύρα το κρεβάτι,

κι εμέ του Υπογείου η σιδεριά.

 

ΤΗΝ ΠΙΟ ΦΤΗΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΣΑ

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα

και μ΄ αρκετή τα στέφανα φειδώ.

Στις Λαϊκές χαρίζουν τη σινδό-

νη. Όσο δυνατόν, λίγα τα ράσα.

 

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα.

Κοστίζουν οι κηδείες τον σκασμό.

Πήγε που πήγε από μαρασμό,

ας μείνει και σε μας μια βρωμανάσα.

 

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα

και στο ταφί το μάρμαρο λειψό.

Δεν θα πατήσει Κίρκη,  Καλυψώ…

Τη μάνα μου τη λένε κυρά- Στάσα.

 

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα.

Μπαγιατεμένα λούλουδα αρκούν.

Γνωστό τοις πάσι : <<Χους ει και εις χουν>>

και γαίαν ελαφράν γερομπαγάσα…

 

 

Χαιρετώ

Χαιρετώ του θανάτου το σφρίγος,

τη σκληρή του γροθιά, το ποδάρι,

το θυμίαμα φούλι, το στάρι,

τις χαρές που προσφέρει ο Τρύγος.

 

Πιο θερμά χαιρετώ των παπάδων

τη φύτρα. Λυγεροί μες τη κάψα,

με μια τάση σαφή προς τη κλάψα,

υπερήρωες θάλλουν γιαγιάδων.

 

Χαιρετώ κασελάκια, κιβούρια,

νεκροθάφτες, κασμάδες και χώμα,

εκταφών πρωινών θεία βρώμα,

καντηλάκια, κεριά και μνημούρια.

 

Χαιρετώ Σινικής τα λουλούδια,

νυχοκόπτες, μονήρεις κηδείες,

Ανδρομάχες, Κατίνες, Ηλίες,

κατσαρίδες, ποντίκια, μαμούδια.

 

Χαιρετώ για να κλείνω και μένα,

που σχεδόν κοντοφτάνω στο τάφο.

Σταματώ πλήρης άγχους να γράφω,

μην ελπίζοντας δεύτερη γέννα.

 

Τα Φτερά του Μέρμηγκα

Εντός μου το σκοτάδι περισσεύει.

(Βαριά ποτά  λιμνάζουν στο  συκώτι).

Ονειροφαντασιές του Δον Κιχώτη,

πως τάχα κάτι παίρνει να σαλεύει.

 

Κατά κρημνών και συ σκατοδοβλέτι…

Ταχιά θε να χορέψουν οι διαβόλοι.

Τι καρτερώ; Φούρκα, μαχαίρι, βόλι

και τ΄απλωμένο χέρι του επαίτη.