Ένα βράδυ στο Spandau
 

Ένα βράδυ στο Spandau παραφρόνησα

κι έγινα χωρίς να θέλω μαύρη φόνισσα.

Τόσα χρόνια δουλικό και υπηρέτρια,

ξέχασα τα γονικά μου στην Ερέτρια,

μα τη πρώτη την αγάπη δεν λησμόνησα,

στο λουρί της πίκρας λάζο τρισακόνισα.

Κι ένα βράδυ στο Spandau κάποιον Έλληνα,

τον μαγέρεψα με σκόρδα και με σέλινα.

 

Η Γοργόνα

 

Με μια βάρκα σαπισμένη μεσοπέλαγα,
την ψυχή μου παραστάσεις χύμα κέρναγα,

από μέρες που ξυράφια πέντε βγάζανε

κι ύστερα στο πτώμα πάνω την αράζανε.

Με μια βάρκα σαπισμένη δίχως άγκυρα,

άθελα μου μια γοργόνα συμπαράσυρα.

Το φιλί μου σκέτο κάντιο την ζωντάνεψε

και ποια ήταν η κατάληξη για μάντεψε;

 

 

Ο Οιδίπους τον Μάρτη

Στις ξαστεριές του Μάρτη παραδόθηκα,

γυμνός καθώς ορίσανε οι Μοίρες.
Τα μέλη χαλαρά, διπλοτεντώθηκα,
διψώντας για κρασί και μαύρες μπύρες.

Μεθοδικά τα χρόνια με τυφλώνανε,

με το σουγιά της γνώσης λίγο- λίγο.
Την πτέρνα την Αχίλλειο ματώνανε,
πριν σκύψουνε στα μάρμαρα για τρύγο.

Μα ξαφνικά εκεί που όλα δείχνανε

χαμένα, προδομένα από χέρι,
ακούστηκε φωνή: «Της Θήβας Τύραννε,
σα δε βαστάς παράτα το νυχτέρι».

Στις ξαστεριές του Μάρτη παραδόθηκα

και τη θερμή αγκάλη του Μορφέα.
Απ΄τα συμπλέγματα μου καθηλώθηκα,
πιστός άχρι θανής στον Συγγραφέα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εξόδιος Ακολουθία

Χαρούμενα πηγαίνω προς τον θάνατο,

σαν λαγιαρνί στον πάγκο του χασάπη.
Ο Κάπελας: «Ειν΄ το στερνό κοπάνα το.
Μεσάνυχτα θε να ΄ρθουνε οι Κάποι».

Χαρούμενα πηγαίνω. Δεν φαντάστηκα

οι μέρες μου πως ήταν μετρημένες,
σε γύψο πακτωμένες και σε νάρθηκα.
Κι αν φίλησα ποδιές κατουρημένες,

χαρούμενα πηγαίνω. Ποιος μου έφταιξε;

Ο κόσμος δεν αλλάζει με προθέσεις.
Της μύγας τ Άρχοντόπουλο μ΄επέλεξε,
μετά από μυριάδες συνεντεύξεις.

Χαρούμενα πηγαίνω προς τον θάνατο,

νομίσματα κρατώντας  στο ζερβί μου
κι ένα λευκό σαν χιόνι νεκροκάνατο.
Μέντορας τ΄όνομα μου, γιός του Αλκίμου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με πλάβα

Ξανοίχτηκα με πλάβα στα βρωμόνερα,

ελπίζοντας θρακιάς να πρυτανεύσει.
Ξοπίσω σκοτωμένα τόσα όνειρα,
μπροστά μου ευτυχία δίχως γεύση

κι ένα μαντρί ελπίδες που βελάζανε,

λιγάκι πριν το Πάσχα τρομαγμένες.
Οι φίλοι σε ταβέρνες σκυθρωπάζανε,
χορτάτοι συμφορές μεταλλαγμένες.

Ξανοίχτηκα με πλάβα κι ήταν Άνοιξη.

(Τα κρόταλα ηχούσαν των αγρίων).
Του Σταυρωτή χορήγησα σαν αύξηση,
τη σάπια μυρωδιά των υπογείων

και γύρεψα να γίνουν περισσότερα

τα πέντε του καρφιά, τι δεν μου φτάναν.
Ο Θάνατος τραχύς: «Εις τα ενδότερα,
πολλά θλιμμένε γλάρε Ιωνάθαν».

Πρώτη μπάλα

Πρώτη μπάλα του Μπραγίμη στο κεφάλι μου.

Το Μανιάκι δω στα υψώματα του Άλιμου.

Φίλοι με απαρατήσαν, σκορπιστήκανε.

Αυτοκίνητα παπόρια καβαλήκανε.

Με το φίδι με αφήκαν και τα τέρατα.

Το ταυρί πώς να γραπώσω απ΄τα κέρατα;

Γράμμα στέλνω μ΄απαντάνε: «Κουρουφέξαλα».

Τώρα πια καταλαβαίνω πόσο έσφαλλα.

 Η Πρέβεζα μέσα μου

 

Τα μαύρα νέφη για νερό, τα κόκκινα για αγέρα
και τα πενήντα χρόνια μου για τάφο επαιτούν.
Εναλλαγές των ημερών χαριστική μια σφαίρα,
στο μήλιγγα μου ρίξανε κι απέ με χαιρετούν.

Στο μεσοστράτι της ζωής,(που σαι καημένε Δάντη),

ρουμάνια δεν συνάντησα πυκνά και σκοτεινά.
Κατεστραμμένα φράγματα απάνω απ΄το Σαράντι
μου κόψαν μόνο τη φυγή. Την έβγαλα φθηνά.

Μα όσα κι αν σπάσουν φράγματα, όσα κι αν πέσουν μπάζα

τα πράγματα πορεύονται στη λήθη κυνικά.
Πάντα οι νεκροί θ΄αποζητούν λούλουδα μες τα βάζα,
πάντα ο φονιάς τη κάμα του θα μπήγει σου γλυκά.

Κλείνω το μάτι στους καιρούς κι ανοίγω τα κιτάπια

κι όσα έχω γράψει ποιήματα τα ρίχνω στη φωτιά.
Δεν έχω χρεία άλλο πια από κρασί και χάπια
και προχωρώ πλησίστιος προς την αποκοτιά.