Ποιος;

 

Ποιος της μοίρας μου ορίζει το παλιάλογο,
οδηγώντας το ντουγρού σε κάποιο Ζάλογγο;
Ποιος τα νέφη συγκεντρώνει κατασκότεινα,
πέντε μέτρα πάνωθε μου; Χρόνια κόκκινα,
με ζαλώσαν παραισθήσεις. Γοργοπόταμος
για να βρει των ενοχών ο ιπποπόταμος,
ένα τρόπο να στεγάσει την αηδία του,
ένα λόγο ν΄ αντιτείνει του ψυχίατρου.

Ποιος τα νήματα μου παίζει κουκλοθέατρο,

με του Βελζεβούλ τσιγκλώντας με το κέρατο;
Ποιος στιχάκια συλλαβίζει στο κεφάλι μου,
τραγουδάκια στα υψώματα του Άλιμου;
Μιαν απάντηση γυρεύω και πορεύομαι,
μ΄όλα ΄κείνα που ΄χω μάθει να ειρωνεύομαι.
Του Εμπεδοκλή κρατήρας ,δίνω πήδουλα
και γλυτώνω στ΄ άψε-σβήσε, λάθρα κι ύπουλα.

 

Ο Ανάπηρος

 

Τα περιθώρια στενά
και μπρος μου Συμπληγάδες.
Όλα τσερβέλο τα γεννά,
ραγιάνια και θρακιάδες.

Τ΄αγκάθι τρέμω του αχινού,

της όχεντρας το δήγμα.
Ενός προγόνου ραδινού,
υπάρχω δίχως στίγμα,

τάσι χρυσό να βαπτιστούν,

οι τύψεις του Πιλάτου,
στιχάκια δυο πριν τοκιστούν
σε τράπεζα θανάτου.

Ένας ανάπηρος για ιδές,

λιόντα λαβή, μπαστούνι,
του Άδη ψάχνω τις πηγές,
με τρίπατο τακούνι.

 

ES IST VOLLBRACH

 

Ράκη συνθέτουν το χορό τον ύστατο των άστρων.
Η πλάση όλη τρίφτηκε σε σκόνη. Δίχως αχ
ήταν γραφτό της να χαθεί. Απομεινάρια κάστρων,
κραυγάζουν ως τη χαραυγή πικρά, <<es ist vollbracht>>.

Φτηνά πουλάνε τον χρυσό, φτηνά και τ αγιοκέρια

μα όσα να ανάψεις φίλε μου, το επουράνιο κραχ
θα επέλθει. Βλέπεις, τέλειωσαν για μας τα καλοκαίρια
και ξέπνοα μας χαιρετούν πικρά, <<es ist vollbracht>>.

 

 

                                                      

                          

                                                      

                                                      

Ας βυθιστούμε Καίτη

 

Ας βυθιστούμε Καίτη στον Νεκρόκηπο,
σαν δυο παιδιά που χάσανε την κρίση
και παίξανε στα ζάρια το υπόλοιπο,
απ΄ της γιαγιάς το δρακοπαραμύθι.

Ας βυθιστούμε Καίτη… Τι μας έμεινε

παρά των νηπενθών η παραζάλη;
Από γεννησιμιού του ο ήλιος έσβηνε
προσέχοντας πολύ μην υπερβάλλει.

Ας βυθιστούμε Καίτη... Ποιος δραπέτευσε;

Ποιος κράτησε ψηλά το γλίσχρο φως του;
Πισθάγκωνα η μοίρα κι αν μας έδεσε,
οι πιο πιστοί εμείς φίλοι τ΄Ασώτου.

Ας βυθιστούμε Καίτη στον Νεκρόκηπο

με μιαν χινοπωριάτικη φροντίδα.
Απάνω μας τ΄Απόλλωνα το μόνιππο,
τα βόλια απ΄του Πατρός την αραβίδα.

 

             <<Ligne Mazinot>>

 

Ένα καιρό που τους Θεούς πουλούσαν στο παζάρι

και ευθύς μόλις τους ψώνιζες σε ζεύαν δουλικό,
έτυχε ο μαύρος να κρατώ καταραμένο ζάρι
στο χέρι μου τ΄αριστερό, στο άλλο μούλικο.

Βάραινε γύρω απ΄το λαιμό αόρατη καδένα,

καθώς με κατρακύλαγε η θλίψη στα γκρεμνά,
λουσμένος πάντα στου ουρανού την πιο αγία βλέννα,
φροντίδα μου μοναδική  να περπατώ σεμνά.

Στη στράτα απάνω που σε πάει και πίσω δε σε φέρνει,

σκυλί τυφλό με γαύγιζε τις νύχτες τρεις φορές.
Ήπια καφέ πολλά βαρύ με κάποιον Τισσαφέρνη
και γδύθηκα να μετρηθούν σωστά οι εκδορές.

Τώρα έχει πέσει σκοτεινιά βαριά και κατσιφάρα.

Με λούγκερ πως να πατηθεί γραμμή μια Μαζινό;
Στη πλάτη κρέμασα παλιά δίχως χορδές κιθάρα,
μισεύοντας παντοτινά για τόπο ορεινό.

 

 

                               

Κιτρίνισε

 

Κιτρίνισε η όψη σαν χαρτί
που τύλιξε για ζύγι τη μερίδα,
τη μισοσαπισμένη κι ελλειπή…
Μοσχάρι τάχα; Κότα; Χοίρος; Γίδα;

Κιτρίνισε η όψη. Μοναχά

ο Χάροντας γυρεύει πια τροφεία.
Να μένεις με την όρεξη οχιά
κι εγώ με των Μαγείρων τη σοφία.

 

Εγώ Αυτός

 

Ακόμα ένας νόμος της ζωής:
Να φεύγεις πριν το δάκρυ σε στεγνώσει.
Παρασκευή ξεκίνησες απόγευμα,
όλα την Κυριακή θα ΄χουν τελειώσει.

Μη λησμονάς τη μάνα που σε γέννησε,

την ώρα που νικήθηκε ο χάρος.
Της δύσης τα ολοπόρφυρα ενδύματα,
πριν σάρκα σου γενούνε δείξε θάρρος.

Πενήντα χρόνια λάσπη και βροχή,

αγέρας, νυχτοπούλια, στίχοι λάβροι.
Αν άξιζε ρωτάς τόσο παράπονο,
για δυο σπυριά κακοβρασμένο στάρι.

Το παραμύθι βγήκε σκοτεινό.

Ο Δράκος την ψυχή σου ανασαίνει.
Το γέλιο σαν σου λείψει μπόι σήκωσε.
«Εγώ αυτός που σήμερα πεθαίνει».