Παίγνια Φωτός

 

Τα σπλάχνα μου φωτίζω
με δανεικό φακό,
Σκοτάδι στο Τρεβίζο,
καπνιά στο Μονακό.

Ισχνές οι δυο μου στήλες,

λαμπτήρα δεν βαστούν.
Μια πίσσα στις Αντίλλες,
μαυρίλα στο Χαρτούμ.

Σπηλιά, βαθύ χαντάκι,

Καβαφικά  κεριά.
Μαβί στο Ναγκασάκι,
σιμούν στην Ικαριά.

Φωτόνια τον φταίχτη,

μπουκώνω με δαυλί.
Λυκόφως στην Ουτρέχτη,
αχάτης στο Μπαλί.

 

Τα Κομμάτια

 

Κομμάτια στους καθρέφτες
η σάρκα, η ψυχή.
Στους ουρανούς τρείς κλέφτες
κι ελπίδα πρόστυχη.

Παντέρημα τα σπίτια,

βραδιά Πρωτοχρονιάς,
θυμίζουν σάπια δίχτυα
κι αγκάθια μιας ροδιάς.

Τι θέλω το λιβάνι;

Που να προσευχηθώ;
Το ζώο σαν πεθάνει,
γραμμή για τον βυθό.

Κομμάτια ώτα, μύτες

και μήλο του Αδάμ.
Καρδιά, ελπίδες ρίχτες,
στις σιδεριές του τραμ.

 

Τα χέρια θα σηκώσω

Τα χέρια θα σηκώσω,

προς τ΄άστρα τα μουγκά.
Τη μάνα λέγαν Φρόσω,
τον κύρη μου Λουκά.

Και πριν να ξημερώσει,

ο Θίασος πριν βγει,
του Πικραδάμ  η βρώση,
για με του Μουνκ «Κραυγή».

Αϊ τι να πω στη μοίρα,

σα σέρνω τον χορό;
«Το σώμα σκέτη φύρα,
ψυχή απ΄το σωρό».

Τα χέρια θα σηκώσω,

ζεϊμπέκικο βαρύ.
ότι είχα για να δώσω,
ο λάκκος ας χαρεί.

Ο Μπάρμπα- Αλέκος

 

Σ΄υπόγεια ταβέρνα,
καρντάσια τραγουδούν
ρεμπέτικα. Τη σμέρνα,
στιχάκια πολεμούν.

Του Μετς φτωχοδιαβόλοι,

μαζεύονται ξανά,
να βρουν αραξοβόλι
και γάμο της Κανά.

Στασίδι κι αποκούμπι

κρασάκι θολερό.
Δεν μπαίνουν σε καλούπι.
Κεφάλι τους, ξερό.

Κι ο κάπελας στο γκάζι,

τετζέρια πολεμά,
με Παναγιές τα βάζει
κι απέ πατερημά.

Ανάμεσα τους στέκω,

λουκέτο στη λαλιά.
Με ξέρουν Μπάρμπα-Αλέκο
από Αστροπαλιά.

 

Του Πύργου

 

Του Πύργου θα πυρώσουν τα μεριά,

μια νύχτα που τ΄αστέρι γελασμένο
από Νοεμβριανή καλοκαιριά,
τον σκύλο θα γυρεύει τον δαρμένο

που ΄χει το νου στις σούρες. (Βιβλική

κατάρα, δεκατρείς μετά την Πέμπτη).
Εκεί κουτσό σκαμνί, εκεί συκή,
σχοινί εκεί και θραύση του καθρέπτη.

Ο Θάνατος θα έχει νικηθεί

με νίτρο, μπαταρία, γλυκερίνη.
Της γέννας ο χρησμός έτσι λυθεί,
τον τρόπο βρίσκει σώματα να γδύνει.

Του Πύργου θα πυρώσουν σιδεριές

υψώνοντας ψυχές σε τόπο στείρο.
Κατάφορτες στην Πνύκα οι ελιές,
που τ΄αληθές θα νοιώσουν ground zero.

 

Προτροπές

Την Όλυνθο γκρεμίστε με μπουλντόζα,

τις μνήμες παραχώστε με μπετό

και καθ΄αυγή σαν είναι βολετό,
μια selfie κυνική μ΄ολίγη πόζα.

Να ΄χουν να σας θυμούνται οι αιώνες,

επίγονοι ν΄ανάβουνε κερί,

σε μπαρ, σε ψησταριές, σε ουζερί,
που ρίξατε κολόνες στις κολόνες.

Ωτιά όλο κερί στις νουθεσίες.

(Τα λόγια του ανέμου, περιττά).
Τώρα Θεσμοί τυραννικοί, Δ.Ν.Τ
και «Φάρος» για μοντέρνους Τειρεσίες.

Την Κόρινθο λιανίστε. Την Αθήνα

πετάχτε την σα λέσι στο Σχιστό.
Τον νου σας στη γαστέρα, στο μισθό
και στον «Γρηγόρη» πριν την Ελευσίνα.

 

Γερνάς Ελλάς

 

Γερνάς, με την ανάσα των προσφύγων
στο σβέρκο σου. Προς θάνατον ορμή
κατέχει σε. Δες πύον στη τομή,
που χάραξε ο Άρτιος και Λήγων;

Αστήρ εξαντλημένος σε προδίδει,

σα παίρνεις βακτηρία και πατείς,
Κηδαθηναίων βράδυ Κυριακής,
φορώντας από νίκελ  δαχτυλίδι.

Γερνάς και τ΄ασβεστώματα των τοίχων

μαδάνε φως: «Σιγά μην και κλαφτώ;
Ήταν κισμέτ μαθές να φαγωθώ,
από λυκοαγέλη τυμβωρύχων»,

φωνείς μα ερημιά σε ζαντουχώνει,

λαλείς μα του Ζακχαίου το δεντρί,
βυθίζει μες στο αίμα σου κεντρί,
και που Ελένη, που και Περσεφόνη;