Ο Παιάνας

Τα βάρη της κηδείας μου

τριπλοζαλώθηκα,
με κάτι spleen του Πρίαμου,
σαράκια Ρώσσικα
και σεργιανώ στις αγορές,
του κόσμου δίχως μία,
ψευτομπαλώνοντας φθορές,
μες στα νοσοκομεία,
ώσπου να χυθεί ο παιάνας:
-Ω Ελλάς κόρη πουτάνας!

Καλόγηρος ακόλαστος,
βγαίνω για έρανο.
Αδάμης και Πρωτόπλαστος,
πιάνω το έδρανο
της ακηδιάς και ξενυχτώ,
(χαρτί, κόκαλα, τσόντες),
ράσο στους ώμους μου ριχτό,
καβαλητός σε Χόντες,
συνοδεία μιας αλάνας:
-Ω Ελλάς κόρη πουτάνας!

Τα ψέμματα τελειώσανε,
χάρτινο ένδυμα.
Ελπίδες τα τεντώσανε,
ήθη και έθιμα.
Μα γω πάντα φιλέρημος,
αητός και καλιακούδα,
για θάνατο μου έτοιμος,
βαφτισιμιός του Βούδα,
άσμα κείμαι και παιάνας:
-Ω Ελλάς κόρη πουτάνας!

Κατά Θεόφιλον

Του κόσμου λόγια ναύτη με φορτώσανε,
σε ξενικά καράβια δίχως σάκο.
Στη Δήλο Πέμπτη, Μάγοι με σταυρώσανε,
Παρασκευή ανοίξανε τον λάκκο.

Πως τόλμησε η Πράσινη και μ΄έπνιξε;
Αλάτι που το βρήκε να με θάψει;
Σφήνα στο ήπαρ ξύλινη μου έμπηξε,
η πόρνη των ανέμων πριν λουφάξει.

Και μιαν αυγή πιωμένος το Ασύρτικο,
Πολύφημος με γλαύκωμα γερμένος,
στο στρώμα το κοινό, το Κυκλαδίτικο,
οσμίστηκα σαρκός το άγιο μένος.

Τι το θελα…Ραγιάνι με ξαπόστειλε,
προς τις βαριές χανούμισσες πεσκέσι.
Φωνή από ψηλά: «Φυρέ Θεόφιλε,
αυτό το τέλος θα ΄χεις κι αν σ΄αρέσει».

Η Διαδρομή

 
Πνιγμένος σε Μαρτιάτικη ραστώνη,
κατηφορίζω προς των τρένων το σταθμό.
Ο χάρος μ΄ένα λούγκερ με λαβώνει,
πριν να χαθεί -πατήρ του Αμλέτου- στον ατμό.

Απάνω στων Μοιραίων τους σουμιέδες,
οι ποιητές βυθοκορούνε με πειθώ,
πυρέσσουσες παρθένες, Στρέφη παίδες
και μ΄ένα νεύμα με καλούν να ηττηθώ.

Μα στέκω νικητής παρά το αίμα,
δίχως στιγμή να λογαριάσω την τιμή.
Ταξίδι, θέση τρίτη Πάτρα-Γκέμμα,
μ΄Αλμπέρ Καμύ, δώδεκα Φι και Α.Σ.Μ.

Μαργώνει τα κομμάτια μου η νύστα
και της μορφής σου τα πολύχρωμα εφέ,
κηλίδες ξωτικές πάνω σε πίστα.
Επτά μισή και είναι η ώρα του καφέ.

Συζητώντας με τη γυναίκα μου περί του απευκταίου

 

Ο θάνατος θα φθάσει ταξιτζής,
και δάσκαλος κι ισχνός ιχθυοπώλης,
να δρέψει τον πολτό τούτης της πόλης.
Μπορεί με γκιούμι, σαν σαλεπιτζής.

Στα ίσα τη βουλή μου θα του πω:
«Ατός μου  θέλω Λούης να λακίσω.
Κατάφερα πονή μου να εκτίσω,
για κάτι φαύλο δίχως να ντραπώ».

Ο θάνατος θα φθάσει μουσικός,
βαρώντας με το τσέλο μια σουϊτα.
Δέκα κομμάτια όλη κι όλη η πίτα
κι εγώ παντού και πάντα νηστικός.

Δεν άπλωσα το χέρι. Μοναχά
μιας άνοιξης νοστάλγησα το στήθος.
Αλλοίμονο εντός μου μέγας λίθος,
με κράταγε μαρίδα στα ρηχά.

Ο θάνατος θα φθάσει λογιστής

και πάστορας και ναύτης ψωμωμένος.
Χρόνους επτά θα κείμαι πεθαμένος
κι εσύ θε να παλεύεις να πειστείς.

Μπιζέρισα… Χαμήλωσε το φως

και πάμε αν θες για ύπνο Κατερίνα.
Ας ζήσουμε μαζί μήνα το μήνα,
ώσπου να με σκεπάσει γκρι αφρός.

Τις Νύχτες

 
Τις νύχτες ακονίζω το μαχαίρι,
απάνω στον τροχίσκο των ονείρων.
Τη μια Σουρής, την άλλη Λόρδος Βύρων
και «Πάραλος» μ΄ενάντιο αγέρι,

το μήνυμα πριν φέρει του θανάτου.
(Σηκώνομαι λουσμένος στον ιδρώτα).
-Ποιος άναψε με μιας όλα τα φώτα,
στα δώματα εδώ του αομμάτου;

Τις νύχτες αποσύρονται τα κήτη
σε κρύπτες, επενδύοντας στο λίπος.
Δεν μίλησα ποτές εγώ για ψύχος,
εγώ πάντα μιλώ με διαβήτη,

για ανθρώπους από φως συντετριμμένους.
Ξημέρωμα σαν έρχεται αλλάζω
πλευρό και τον Αρχάγγελο μου βάζω,
να με μετρήσει με τους ξοφλημένους.

Ασκήσεις Αφωνίας

Καλύτερα λοιπόν να μη μιλώ.

Φωνήεντα και σύμφωνα σε στύση,
χιμάνε του κοσμάκη. ( Μέγκλα λύση
για κάλπη σα και μένα και δειλό,

ραμμένο το απύλωτο σφικτά,
με σπάγκο κερωμένο). Τι απομένει;
Των μοναχών το κράνος και η χλαίνη
κι ένας μιστός φιλήματα μικτά,

μιας άνοιξης που κιότεψε να ΄ρθεί,
μιας φλέβας που κληρώθηκε Τετάρτη
και μάλιστα Τεφρών. Τον άλλο Μάρτη,
ο θάνατος θα μ΄έβρει στο Βαθύ.

Καλύτερα λοιπόν άκρα σιωπή,
τον κάμπο να βατεύει και την χώρα,
τα μέτρα να με τρων του Πρωταγόρα
και του Αδάμ η χάσικη ντροπή.

Ανεπίδοτη Επιστολή
Ανοίγω τα παράθυρα στο φως,
για να ποτίσω ρόδα με το νέφτι.
«Τσιγγάνε Πλαστουργέ, μέλλοντος Κλέφτη,
το πνεύμα μου σηκώθηκε μπουχός,

στα πέρατα σκορπίζοντας. (Γιατί
τα κύμβαλα βροντάς με νια κοκάλια
και δεν νογάς δικά μου παρακάλια;)
Νόμος ωμός τα σύμπαντα πατεί,

με μπότα σιδερένια. Θα στο πω
στα ίσα κι ας με πάρεις με τις πέτρες.
Αλλού τους κεραυνούς και τις βουκέντρες...
Έχω εγώ το τραύμα μου νωπό

και φεύγω δίχως μαρς και προσταγή.
Μεριά μου, η ευθύνη και το λάθος.
Στις φλέβες θε να βρω το όποιο βάθος,
εκεί πεδίον μάχης και σφαγή».