Στο Μυαλό του Τίμωνα

Το αίμα μου στα ρείθρα του χειμώνα
μονάζει και στης Κόρης τον κανθό.
Αρχίζω τους σαλούς να συμπαθώ,
που ψάχνουν μες στ΄αμπέχωνο σφεντόνα,

με την καρδιά κατάστικτη αστέρια
και σμάρι χρησμοδίαιτα πουλιά.
Απ΄το φαρμάκι φτάνει μια γουλιά,
ν΄ανάψουν θυμιατά και νεκροκέρια,

στης ζήσης το υγρό το παρεκκλήσι.
(Ο θόρυβος κοπάζει μέσα εκεί).
Σαν παίρνουν γιαταγάνι οι Γραικοί,
στην ίδια τους ενάντια τη φύση,

ζέση καμμιά δεν έχω να βοηθήσω.
Στον Άδη με τους Τρώες λειτουργώ.
Το χέρι μου σεμνά θαυματουργό,
τον γόρδιο προγκάει με να λύσω.

Τα Πατρικά Λογχίσματα

Τα Πατρικά λογχίσματα συνέτισαν τη μνήμη,
που καταγής ξαπλώθηκε τρεμάμενη. Προς τι
τα τόσα φληναφήματα, των Ιδαλγών η φήμη
και των Αλύτων ο χορός που τύμπανα κροτεί;

Εσύ θωρείς Χριστούγεννα στο μπλάβο χαψωμένα
κι εγώ της Γκέμμας τους λωτούς ταγμένος σε βυθούς.
«Σαράφη στο ζυγάρι σου πνευματικό αδένα
θέτω και στήνω αντίσκηνο αλάργ΄από πιστούς».

Αφιονισμένο σύθαμπο δε συναινεί να γράψω,
μηδέ να ψάλλω «Βλογητός», Τρίτη Σαρακοστής.
Απάνω στον Παράδεισο μια μέρα κι αν σκοντάψω,
θε να μαι πάντα ο ζερβός κι ανάξιος ληστής.

Τα Πατρικά λογχίσματα μουδιάσαν συνειδήσεις,
λεξοτανίλ μοιράζοντας και σάρκινη φθορά.
Εδώ στο hot spot του Διός, «Περί Ψυχής» του Νύσσης
κι αντί για Νόμους Δράκοντα, καχεκτική Τορά.

Λεύτερη Καρδιά

 

Τη λεύτερη καρδιά που κουβαλάς,
συνθλίβουν κυνικοί μ΄οδοστρωτήρες.
Χορτάρι δεν φυτρώνει πια στα μέρη σου
και που μες στους Λοκρούς να βρεις Σωτήρες.

Τσιγγάνες με τσεμπέρια πλουμιστά,
μιας Χίμαιρας τα λέπια λογαριάζουν.
Ανήσυχες το χέρι τους απλώνουνε
και σα γυαλί βιτρίνας σε χαράζουν.

Το λίπασμα δυο χούφτες και φτηνό,
δε φτάνει να σου δώσει την τροφή σου.
Φουσκώνουν κάθε νύχτα τα παράπονα
και σπάζουν τα κουμπιά του πουκαμίσου.

Τη λεύτερη καρδιά που κουβαλάς,
τη πλέρωσες καπίκι το καπίκι.
Η ώρα σου αυτή… Πάρε το δρόμο σου,
ωραίος λοχαγός χωρίς μια νίκη.

Η Ασθένεια του Φωτός

Το Φως με κάνει πάντα ν΄αρρωσταίνω.
Τις θύρες μου κλειστές στη συμφορά
κρατώ και στο σκοτάδι ανασαίνω,
του Κάτω Κόσμου πρόθυμη βορά.

Οι φίλοι -περασμένα μεγαλεία-,
σκορπίσανε, δε μένουν πια εδώ.
Καλύτερα… Ποιος θέλει φασαρία;
Αργίτες, λίγη τσίπα, λίγη αιδώ.

Το Φως με κάνει πάντα να δακρύζω.
Τα μάτια δεν αντέχουν το σφυρί,
των τόσων φωτονίων. Χρώμα γκρίζο
γυαλάκι και το πάω φυρί-φυρί,

να χαψωθώ στου Πλάτωνα το σπήλιο,
μαζί με Ποιητές των Οιμωγών.
Πατρώοι μου Θεοί, όχι άλλο ήλιο!
Το μόνο που χαλεύω, να ΄μαι απών.

Χειμωνιάτικο Θέρος

Το θέρος βάζω γάντια παλταδούρα
και πόδια παραχώνω σε τσουράπια.
Ας παίζουν στην αλάνα μπρος αράπια
ποδόσφαιρο μες στην ανεμοδούρα,

με τα κοντά τους μπλε παντελονάκια.
Εγώ κοντά στο τζάκι μαργωμένος,
στο πιο βαρύ χειμώνα μου χωμένος,
τ΄Αυγούστου σιχτιρίζω  φεγγαράκια.

Οι φίλοι στέλνουν βάλσαμα οκάδες:
Κονιάκ, σταφίδες, τσίπουρο με μέλι.
-Στο διάβολο αχρείων κωλαγέλη,
φαρμάκι που ξερνάς για με κουβάδες.

-Ετούτος ο λωλός τι παριστάνει;
Αξίζει τέλος πάντων για μια τσούλα,
τρελός να καταντήσει με τη βούλα,
τραβώντας ίδια μούλαρος μαγκάνι;

Το θέρος βάζω αμπέχωνο, κασκόλι
και τρέμω στην ιδέα πως αρόδο,
η πρώτη μου αγάπη, (ένα ρόδο),
μποτζάρει αγκαλιά με Πορτοφόλι.

Τα Δέκατα

Εις χείρας μου νυστέρι του Σωκράτη
και ράμμα και φλουρί Πρωτοχρονιάς.
(Μια σκέτη τυραννία ο χιονιάς,
που θέλει να με ρίξει στο κρεβάτι,

σαν γέρο χτικιασμένο και καμπούρη,
κλωτσώντας με στυγνά στα πισινά).
Τα ίδια τα γνωστά, τα περσινά,
μα τώρα εδώ μέσα στο αχούρι,

ψυχή να με συνδράμει δεν υπάρχει.
Η Τέχνη μου; Μια σκέτη συμφορά.
Μυρίζουν τα σεντόνια καμφορά
και μπόχα ξιπασμένου κομματάρχη.

Εις χείρας μου νυστέρι. Ποια η χρεία;
Σε δίσκο το κεφάλι μου κρατώ,
μαζί με μια μποτίλια ροζ chateau,
τα δέκατα βαπτίζοντας βακχεία.

Το Γύρισμα

Στη δέσμη τα φτερά μιας πεταλούδας,
που κάψανε φουσάτα με πυρσούς.
Κλακέτα κι ο θλιμμένος Ιησούς,
κομπάρσος τρεις κι εξήντα ως Ιούδας,

στις θέρμες του Αυγούστου να ιδρώνει,
γυρνώντας και την άλλη του παρειά.
Ανάσα μου κομμένη και βαριά,
σαν ποιος τα πρώτα χρέη σου ξαπλώνει,

απάνω σε τραπέζι χειρουργείου;
Όπου το σώμα κείται και αετός.
Καράβι ξεμακραίνει ο Υμηττός
κι εγώ στους Πειρασμούς του Αντωνίου,

δεν έχω λόγο ντούρο ν΄αντιτείνω.
Μα πια γνωρίζω... Μύθους κατοικώ
με καταπτοημένο ηθικό,
παίκτης του Ντοστογιέφσκι σε καζίνο.