Σε Μια Ταβέρνα

 
Σε μια ταβέρνα πνιγηρή
μέσα στου Ρουφ τη θλίψη,
Χριστός Σωτήρας αγρυπνά,
βλογώντας μου τη σήψη,

των αισθημάτων των καλών
που κάποτε στρατιώτες,
διπλή βαρούσανε σκοπιά,
μπρος στης καρδιάς τις πόρτες.

Αυτός Έφα

Πυρπολημένες γειτονιές
στην εμπασιά του Αυγούστου.
Πως στέκω άπιστος Θωμάς,
δε το χωρά ο Νους Του

και στένει αράδα τις αρές
και μάτσο τις κατάρες:
«Είναι η φάρα των Γραικών,
απ΄τις κακές τις φάρες».

Πρωτεύουσα της Οδύνης

Κρατάς τον λύχνο του Ελυάρ,
στ΄αφιονισμένα χέρια
και παίρνεις σβάρνα γειτονιές.
Στο στόμα σου χαμπέρια,

απ΄ένα χάρο σκακιστή.
(Μα ποιος να σε πιστέψει;)
Ο ήλιος φέγγει ολόχαρος
και μόνη έγνοια η πέψη.

Το Όραμα του Σαύλου

 

Βοριάς σου κλείνει το στρατί,
νοτιάς σφαλά το στόμα
κι από τες δέκα κι ύστερα,
στο σάπιο στρώμα χώμα.

Πιωμένος αίμα του ταυριού
και ζύθο των ευνούχων,
ξάφνου φωνή του Στέφανου:
«Χαίρε παιδί των ρούχων».

Η Φωτιά

 

Ισχνά τα κέρδη της φυγής,
σαν η φωτιά εντός σου.
Τι θες τα λόγια που μιλάς;
Σώπα και παραδώσου.

Έχει ο κόσμος πυρκαγιές
και κάπου θα σε κάψει.
Ριπίδι πάρε δώσε του,
το κάρβουνο ν΄ανάψει.

Ο Γυρολόγος Ιησούς

Παρασκευή ζαλώθηκα,
σταυρό, καρφιά, στεφάνι
και πήρα σβάρνα γειτονιές,
με μάτι πυροφάνι.

Θάμα στη πρώτη έβγαλα, 
στη δεύτερη τη γλώσσα,
στη τρίτη γύφτος λάλησε:
-Αλάργα από τα Λιόσα.

Τα Μάτια

Τα μάτια χορταριάσανε νωρίς,
θυμίζοντας αγρό του κεραμέως.
Κι αν κάποτε τραγούδησα Τυρταίος,
αλάργ΄από Τυρράνους και Φθορείς,

γλύκα δεν βρίσκω τώρα πουθενά.
(Πως γύρισαν τα χρόνια μου επαίτες,
θηλιές θανατερές οι λαιμοδέτες,
της χήρας τα ενδύματα γκρενά;)

Τα μάτια χορταριάσανε με μιας,
σαν έπαψε του Λόγου το ρυάκι
τις Ρίζες να ποτίζει. Στο χαντάκι,
καρποί ευλογημένοι της ελιάς

σαπίζουνε. Απέχθεια για φως
και τούνελ χιλιομέτρων προς Ασίνη
Στων άστατων καιρών τη σκοτοδίνη,
υπάρχω ένας άταφος νεκρός.