Διπλός Θάνατος

Του στήθους ράβω τις πληγές,
με μυρμηγκιών κεφάλια.
Χρόνους η μάνα μου νεκρή,
σηκώνει τη βεντάλια,

καθώς μια μπάντα τη «Μικρή»,
με φάλτσα σοδομίζει.
Μέσα στη κάμαρα διπλός,
ο θάνατος αχνίζει.

Το Ερώτημα

Πια δε φελά εκδίκηση,
καρικατούρα οι Νόμοι.
Τα θύματα θαφτήκανε…
Μαργιόλα η Σαλώμη,

κερδίζει κάρα σεβαστή,
σε πιάτο πορσελάνης.
Τώρα που ξέρεις διάλεξε!
Χορευταρού γι΄ Αη-Γιάννης;

Ο Φίλος

 
Στον Τίμωνα ορκίστηκα,
πως φίλο δε θα κάμω
κι ευθύς ζαβός μου μίλησε:
«Ποιος θα σε ρίξει χάμω,

σα φίλο δε κατέχεις πια;
Έλα στα συγκαλά σου.
Άλλαξε γνώμη, σύνελθε,
καρντάση βρες και πιάσου».

Το Στερνόδοντο

Μες στης βδομάδας τη σφαγή
και στων μηνών το μπλόκο,
τρελό φλουτί αχολογώ,
στις νότες δίνω fuoco,

μήπως και φύγω το κακό,
που μου ΄λαχε της γέννας.
Κόπος χαμένος... Ο σκοπός,
στερνόδοντο μιας χτένας.

Ο Σάκης

 
Ψωνίζω πάντα μετρητοίς,
κερί για τις Σειρήνες,
ψωμί του τοστ, ζαμπόν, τυρί
και μια ντουζίνα Guinness.

Λαέρτου τ΄όνομα Δυσσεύς.
Πατρίδα μου; Ιθάκη.
Και ΄χω το τσούρμο (τι ντροπή),
να με φωνάζει Σάκη.

Όρκος

Στο φως ορκίσου το ξανθό,
πως δε θα συγχωρέσεις,
στον θάνατο κακή βουλή
για σένα. Συναινέσεις

μ΄αυτόν τι θες κι επιζητάς;
Κάλιο μακριά του στάσου.
Βλαστήμα τα σκοτάδια του
κι από μπροστά του χάσου.

Ο Βαρκάρης της Τροίας

Κροκάτη γάζα και πανί,
μιας θλίψης που γεννιέται.
Ρίχνω το στίχο στο χαρτί
και λέγω σκύλοι μπέτε

κι αλεστικά μη δώκετε.
(Το μαγαζί δικό σας).
Όσο για με κουπί κρατώ,
της κουρελούς της γκιόζας.