Η Απόπειρα

 

Στραβό του Άδη το κλειδί,
τη πόρτα δεν ανοίγει.
Βάζω φωνή: «Ανοίχτε μου,
τι με ταράζουν ρίγη».

Κι ένας γεράκος μια σταλιά,
που αγιοσύνη ζέχνει:
«Πίσω το δρόμο γύρισε…
Ο χάρος θέλει τέχνη».

Η Ντροπή

Τις πόρτες μπάζωσα καλά,
καλά και παραθύρια.
Τώρα βοριάς με συντηρεί
και του κρασιού ποτήρια.

Οι φίλοι στέκονται μακριά,
τι ξέρουν τη ντροπή μου.
Πως ξέφτισ΄έτσι η στολή,
του πρωτινού αλκίμου;

Επιμενίδους Λόγοι

 

Ογδόντα κόκαλα σειρά,
σε βράχο πακτωμένα.
Η θάλασσα στραφτοκοπά,
καλώντας σε μια γέννα,

που θε ν΄απλώσει λώρο της,
στης Πάραλου τα ξάρτια.
Από την Κρήτη έρχομαι,
βαρύς συγχωροχάρτια.

Διπλός Θάνατος

Του στήθους ράβω τις πληγές,
με μυρμηγκιών κεφάλια.
Χρόνους η μάνα μου νεκρή,
σηκώνει τη βεντάλια,

καθώς μια μπάντα τη «Μικρή»,
με φάλτσα σοδομίζει.
Μέσα στη κάμαρα διπλός,
ο θάνατος αχνίζει.

Το Ερώτημα

Πια δε φελά εκδίκηση,
καρικατούρα οι Νόμοι.
Τα θύματα θαφτήκανε…
Μαργιόλα η Σαλώμη,

κερδίζει κάρα σεβαστή,
σε πιάτο πορσελάνης.
Τώρα που ξέρεις διάλεξε!
Χορευταρού γι΄ Αη-Γιάννης;

Ο Φίλος

 
Στον Τίμωνα ορκίστηκα,
πως φίλο δε θα κάμω
κι ευθύς ζαβός μου μίλησε:
«Ποιος θα σε ρίξει χάμω,

σα φίλο δε κατέχεις πια;
Έλα στα συγκαλά σου.
Άλλαξε γνώμη, σύνελθε,
καρντάση βρες και πιάσου».

Το Στερνόδοντο

Μες στης βδομάδας τη σφαγή
και στων μηνών το μπλόκο,
τρελό φλουτί αχολογώ,
στις νότες δίνω fuoco,

μήπως και φύγω το κακό,
που μου ΄λαχε της γέννας.
Κόπος χαμένος... Ο σκοπός,
στερνόδοντο μιας χτένας.