Στην Άλλη Ζωή

 Μαύρο καράβι έλυνε τους κάβους
και μέσα σε φρικτή οχλοβοή,
ακούστηκε φωνή σαν από τάφους:
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

Ραγιάνι μου ξεχείλωνε το βίο,
μαργώνοντας με  βράδυ και πρωί,
μα πάντα μια φωνή σε τόνο αστείο:
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

 Καπνός και πυρ της ζήσης το καζάντι,
που κάθε στέριο φρόνημα πτοεί.
Πως έμοιαζε η φωνή σ΄αυτή του Δάντη;
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

Και γω σε βρεφοδόχο αφημένος,

άθυρμα στων θανάτων τη ροή,
χούγιαξα τα κουρέλια μου ντυμένος:
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

 Η Απόπειρα

 

Στραβό του Άδη το κλειδί,
τη πόρτα δεν ανοίγει.
Βάζω φωνή: «Ανοίχτε μου,
τι με ταράζουν ρίγη».

Κι ένας γεράκος μια σταλιά,
που αγιοσύνη ζέχνει:
«Πίσω το δρόμο γύρισε…
Ο χάρος θέλει τέχνη».

Η Ντροπή

Τις πόρτες μπάζωσα καλά,
καλά και παραθύρια.
Τώρα βοριάς με συντηρεί
και του κρασιού ποτήρια.

Οι φίλοι στέκονται μακριά,
τι ξέρουν τη ντροπή μου.
Πως ξέφτισ΄έτσι η στολή,
του πρωτινού αλκίμου;

Επιμενίδους Λόγοι

 

Ογδόντα κόκαλα σειρά,
σε βράχο πακτωμένα.
Η θάλασσα στραφτοκοπά,
καλώντας σε μια γέννα,

που θε ν΄απλώσει λώρο της,
στης Πάραλου τα ξάρτια.
Από την Κρήτη έρχομαι,
βαρύς συγχωροχάρτια.

Διπλός Θάνατος

Του στήθους ράβω τις πληγές,
με μυρμηγκιών κεφάλια.
Χρόνους η μάνα μου νεκρή,
σηκώνει τη βεντάλια,

καθώς μια μπάντα τη «Μικρή»,
με φάλτσα σοδομίζει.
Μέσα στη κάμαρα διπλός,
ο θάνατος αχνίζει.

Το Ερώτημα

Πια δε φελά εκδίκηση,
καρικατούρα οι Νόμοι.
Τα θύματα θαφτήκανε…
Μαργιόλα η Σαλώμη,

κερδίζει κάρα σεβαστή,
σε πιάτο πορσελάνης.
Τώρα που ξέρεις διάλεξε!
Χορευταρού γι΄ Αη-Γιάννης;

Ο Φίλος

 
Στον Τίμωνα ορκίστηκα,
πως φίλο δε θα κάμω
κι ευθύς ζαβός μου μίλησε:
«Ποιος θα σε ρίξει χάμω,

σα φίλο δε κατέχεις πια;
Έλα στα συγκαλά σου.
Άλλαξε γνώμη, σύνελθε,
καρντάση βρες και πιάσου».