Λένορμαν 80

Σφικτό του Λόγου το λουρί
κι εγώ σκυλί σαπίζω,
σε μιαν αυλίτσα τόση δα,
στο μαγεριό από πίσω.

Μάνα Γραικιά  με προίκισε,
τους τρόπους ενός λιόντα,
για να ψοφήσω μπάσταρδος,
στης Λένορμαν τ΄ ογδόντα.

Στο Κοιμητήρι

 
Ξημέρωσε Παρασκευή
χτικιάρα και Μεγάλη.
Ένας θα πάρει τα βουνά,
άλλος γοργό ποστάλι

κι εγώ που βάσταξα σταυρό,
με χέρι τσακισμένο,
μι΄ ανάσταση ως θάνατο,
εδώ ας περιμένω.

Το Τηλεπαιχνίδι

-Πόσο στοιχίσαν τα καρφιά,
χιτώνας και στεφάνι,
φιλήματα της προδοσιάς,
το δάκρυ κάποιου Γιάννη;

Κάμε τα σούμα στο φτερό
και ειπέ την πάσ΄αλήθεια.
Χαλάλι ο κόπος σου βροτέ;
-Κοινού ζητώ βοήθεια!

Χάρισμα Σου

Χλωμός γυρνάς Παρασκευή
και λέγεις του Σωτήρα:
«Έτσι στον Άδη κατοικώ,
χωρίς αναπνευστήρα.

Η σήψη τ΄οξυγόνο μου,
αδέρφι το σκουλήκι
και χάρισμα Σου Παλαιέ,
κάθε της Πλάσης φρίκη».

Τι με δέρεις;

Αλείφεις λάδι τις πληγές,
τις εκδορές με μέλι
και σα λαλείς στην Αγορά,
μερεύεις την αγέλη.

Μα ψέμα πόδια ΄χει κοντά.
(Το ξέρουν και το ξέρεις).
Και Πέμπτη βράδυ θα ρωτάς
τον δούλο: «Τι με δέρεις;»

Φτερά Σπασμένα

 
Φτερά σπασμένα συντηρώ,
μήπως και με πετάξουν.
Μα χώμα πια συνήθισα…
Ποιοι τώρα θα με σκιάξουν,

που γινε το περπάτημα,
ο λόγος ν΄ανασαίνω;
Στον ουρανό μαθές δε ζω,
στη γη και δε πεθαίνω.

Στο Μεσοστράτι

Σα τον πατέρα μου νεκρός,
σα τη μητέρα γέρος,
έχω ξεχάσει προ πολλού,
φουσκοδεντριές και θέρος.

Να πάγω μπρος δεν ωφελεί,
να πάγω πίσω γκρέμι.
Στο μεσοστράτι στέκομαι,
του Κάτω Κόσμου ρεέμι.