Τα Τέλη

Αργά σηκώνω το bayard
και ψευτοσημαδεύω.
Πόσο μαθές θα ξαστοχώ;
Αγάλια και κοντεύω.

Θλίψες αγρεύω σαν Οβριός,
σε τούτο το γιατάκι,
για ν΄ακουμπήσω μετρητοίς,
τα τέλη Καρυωτάκη.

Ο Τρόπος

Απλά λυγίζω καλαμιά
στον άνεμο κι αντέχω.
Τούτο μου μόνο μυστικό,
μαντζούνι δε κατέχω.

Κι έτσι πορεύομαι κυφός
μέχρι να φάγω πόρτα,
ελπίζοντας ξαπλωταριά,
στου Παλαιού τα χόρτα.

Στη κοιλιά του Κήτους

Μέσα στου Κήτους τη κοιλιά,
η ζέστα περισσεύει.
Βγάζω σανδάλια, τρίβωνα
κι ο νους μου αλαργεύει,

σε κάποια όχθη του Ιλισσού,
λουσμένη στη λιακάδα.
-Ποιος είπε πως με λεν Γιωνά;
Κλεισθένης… Απ΄Ελλάδα!

Το Γράμμα

 
Έπεμψα γράμμα στο Θεό,
παράπονα και τέτοια,
μ΄αντίς να ιδώ βελτίωση,
της πλάκας μερεμέτια

και πέρασμα χονδρή μπογιά,
ξηγήθηκε ο Πρώτος.
Στο τέλος είπε: «Γέννημα
συ, θρέμμα Πιερότος».

Η Selfie

 
Χυμά της λύπης το σκυλί,
τα πόδια μου δαγκάνει,
πλην μαθημένος στα στενά
και στου Δυσσέα το χάνι,

του λέγω: «Καλώς όρισες,
χρυσό μου μηλαδέλφι.
Δείξε γομφίους και τομείς
και μας τραβώ μια selfie».

Ο Επικήδειος

 
Ο παπα-Σταύρος πέθανε,
βαδίζοντας τη Σίνα
και σα τον νεκροστόλισαν
με ρόδα και με κρίνα,

το στόμα δεν εκράτησα
και κακιωμένος σφόδρα
είπα: «Συ τώρα μια κλωστή,
στου Αιακού τη φόδρα».

Ιδιότητες του Φωτός

 
Το Φως ζαρώνει μάθε το,
μαντρώνει, καλιγώνει,
ωχρό σε κάμνει και κιοτή,
βουτά σε στη ραστώνη.

Κι αμα περάσει ο καιρός
και φλεβικό μπλαβίσει,
ξύλινο ράβει σου παλτό,
ζεστό να σε κρατήσει.