Στην Ελλάς του 2016

 
Στη λούμπα χρόνους τέσσερις
και στο μαγκάνι πέντε,
μα συνεχίζω να μασώ,
σπαγγέτι μου al dente.

Τι κι αν τα σύγνεφα βαριά,
ζουλάνε το κεφάλι;
Σαμπάνια πίνω σα κι αυτή,
που πίνουνε κι οι Γάλλοι.

Το Αντίδερο

 

Η μέρα πούλβερη σωστή
κι η νύχτα σκέτος Άδης.
Πάρε με στις αγκάλες σου,
κόρη λιτής Τετράδης

και δίδαξε με το βυζί,
του συσσεισμού το χάσμα.
Γι΄αντίδερο χρησμούς εγώ
κι ένα της Γκέμμας άσμα.

2016-33

Τα δειλινά δεν τα μπορώ,
ξημέρωμα με σκιάζει
και σαν τρεκλίζω δώθε κει,
γυρεύοντας στ΄αγιάζι,

τον φίλο που με πρόδωσε,
μ΄ένα φιλί στον Κήπο,
ο κύκλος σφίγγει έξαφνα…
Πάγει καιρός που  λείπω.

Ποιος;

 
-Ποιος μίλησε για θάνατο,
μες στου Μαγιού τη δίνη;
-Των άστρων ο κωφάλαλος,
αινίγματα που λύνει.

-Ποιος βάσταξε στα χέρια του,
τις ίδιες του τις στάχτες;
-Αυτός που είπανε κιοτή,
της γης οι λιποτάκτες.

Τα Τέλη

Αργά σηκώνω το bayard
και ψευτοσημαδεύω.
Πόσο μαθές θα ξαστοχώ;
Αγάλια και κοντεύω.

Θλίψες αγρεύω σαν Οβριός,
σε τούτο το γιατάκι,
για ν΄ακουμπήσω μετρητοίς,
τα τέλη Καρυωτάκη.

Ο Τρόπος

Απλά λυγίζω καλαμιά
στον άνεμο κι αντέχω.
Τούτο μου μόνο μυστικό,
μαντζούνι δε κατέχω.

Κι έτσι πορεύομαι κυφός
μέχρι να φάγω πόρτα,
ελπίζοντας ξαπλωταριά,
στου Παλαιού τα χόρτα.

Στη κοιλιά του Κήτους

Μέσα στου Κήτους τη κοιλιά,
η ζέστα περισσεύει.
Βγάζω σανδάλια, τρίβωνα
κι ο νους μου αλαργεύει,

σε κάποια όχθη του Ιλισσού,
λουσμένη στη λιακάδα.
-Ποιος είπε πως με λεν Γιωνά;
Κλεισθένης… Απ΄Ελλάδα!