Ο Λογχιστής

 
Λογχίζω πάντα το πλευρό,
νερό να βγάλει κι αίμα.
Φύση μου δεύτερη αυτή,
σκεπάζει με σα δέρμα

και σα λαδί πουκάμισο,
του Νίτσε αποφόρι.
«Μπήγε το δόρυ σου βαθιά»,
προγκάν με βαθμοφόροι.

Λογχίζω πάντα το πλευρό,
ενίοτε και στέρνο
και για να μ΄έχουν μπιστικό,
καλά τα καταφέρνω.

«Σείριος», Ιούλιος 2016

Το καλοκαίρι θέριευε,
στις σιδεριές της νιότης,
στολίζοντας κοσμητικά
τον Χρόνο: «Να προδότης,

που γέλασε λωλά παιδιά,
μ΄εκλάμψεις Χριστουγέννων».
Κι ο Χρόνος: «Πάψε σύντεκνε,
τι μπούχτισα επαίνων».

Ο ΣΤΙΧΑΡΗΣ

-Ποιος μίλησε για θερισμό
και γι΄ατσαλένια κόσα,
δίχως το δείλι να τον βρει,
με στεγνωμένη γλώσσα,

πάνω στες πέτρες να βογκά,
απ΄των δεινών τη δίνη;
-Πολλά στιχάρης δυνατός,
μ΄ολόγεμο λαγήνι...

Ωδή στη συντομία του βίου

Των εκατό οι μέρες μου
μια κούρσα. Ποιος τις πιάνει;
Από τη γέννα κι ύστερα,
το παν βρωμά λιβάνι

και χώμα και λαδόκρασο
και νεκρικό λουλούδι.
Πεθαίνω και δε πρόλαβα,
να βγάλω ούτε χνούδι.

Της Κυριακής το δειλινό

Της Κυριακής το δειλινό,
με βρίσκει ρημαγμένο,
σα  ΄να σπιτάκι πατρικό,
κλειστό, χαροκαμένο,

που μπουρλοτιάζει μαθητής,
μ΄οινόπνευμα και σπίρτα.
Της Κυριακής το δειλινό,
με βρίσκει μες στην ήττα.

Αντίδερο σ΄ένα σπυρί στο στόμα

Ο λόγος σου αστρί του Αλδεβαράν,
ξεπλένει με το φως του κάθε βρώμα,
που σκόρπισαν ανύπαρκτοι Θεοί
στο διάβα τους. Πορεία προς το χώμα

κι αν έχεις Φωτισμένε, τι μ΄αυτό;
(Ο Άνθρωπος σιαγμένος για κιβούρι).

Της θλίψης το πουλί, το πλουμιστό,
με ζάχαρη λευκή και καναβούρι,

συντήρησε και δώσε προσταγή
του Χάροντα, να πάρει το πελέκι.
Απέναντι του στάσου σα παιδί,
κρατώντας πανυργιώτικο ντουφέκι

και κεια τη προσευχή τη κωμική,
που σού ΄μαθαν δασκάλοι πε την πάλι:
«Φραγή ο Πάνω- Κόσμος σ΄αορτή
κι αλλόκοτος νευρώνας στο κεφάλι».

Το Μαύρο Γάλα

Μέσα στ΄Αυγούστου τις φωτιές,
ρίχνω παλτό στη πλάτη
και λέγω: «Καίτη γέρασα,
σε τούτη την απάτη,

που ζήση νοματίζουνε.
Κάλλιο λοιπόν φευγάλα».
Χαμογελά τότες αυτή:
«Ώρα για μαύρο γάλα».