Αύγουστος

 
Κρατάς στο χέρι τον δαυλό,
προσάναμμα, λεπίδι.
Αύγουστο μου ΄παν να σε πω,
μα εγώ σε λέγω φίδι.

Τσιγγανοπούλα μαλλιαρή
ρώτησα: «Τι μου μέλλει;»
Κι αυτή: «Φυρέ, διώξε μακριά,
του Αυγούστου την αγέλη.

Γελέκι να ΄σαι πάντοτε.
Τον νου σου χαϊβάνι.
Όποιος τον Αύγουστο γαμεί,
κακό χειμώνα βγάνει».

Αύγουστο μου ΄παν να σε πω,
Δριμάρη, Παχομύγη,
μα εγώ σε λέγω Κλαδευτή
και όπου φύγει-φύγει.

Οι τρεις πτωματοφύλακες

 
Οι τρεις πτωματοφύλακες,
θρονιάστηκαν στον πάγκο,
πικρά χαμογελάσανε,
να σπάσουνε τον πάγο.

Κι ο πιο ψυχρός από τους τρεις:
«Την ΕΒΔΟΜΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ,
σύρε να δεις με προσοχή.
Στους ίππους η παγίδα.

Οι τρεις πτωματοφύλακες,
φανήκανε Τετάρτη,
Παρασκευή ξεψύχησα.
Η συμβουλή τους σκάρτη.

Η Απεργία

Το χέρι δίνω το ζερβί
του χάρου και ξαπλώνω,
στις ράγες πάνω συνεπής,
στον μέσα φανφαρόνο.

Κι ορκίζομαι μα του Χριστού,
την πίστη την αγία,
πως παντελώς λησμόνησα:
«ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ ΑΠΕΡΓΙΑ».

Το Καλοκαίρι Σάπιζε

 
Το καλοκαίρι σάπιζε μες στης γιορτής τον κήπο,
σα θάρρεψα ν΄αφουγκραστώ του Λόγου το τραχύ:
«Φίλο ποτέ μη ΄μπιστευτείς, μήτε καρδιάς τον χτύπο,
το στόμα βάστα σφραγιστό, τον βίο σου βραχύ.

Γερμένος θρηνολόγησε μπρος στα γκρεμνά των τάφων
και πνέμα σου συγύρισε με δάκρυ θολερό.
Πάτησε γκάζι ότι εσύ αφέντης ταχογράφων
κι άσε να λεν πως του Θεού το βήμα φοβερό».

Το καλοκαίρι σάπιζε, μαζί μ΄αυτό και σθένος
ν΄αντισταθώ, τα ενάντια βοώντας να σωθώ.
Κάποιος μ΄αρώτησε στριγκά γονείς μου και το γένος:
«Θωμά τον κύρη λέγανε, τη μάνα μου Κλωθώ

κι όσο για γένος που ζητάς, απόκριση δεν έχω.
Κάτι μπαρμπάδες μοναχά σε Δήλο και Δελφούς.
Πίσω τους τσοπανόσκυλο, μπιζέρισα να τρέχω,
κάλλιο λοιπόν λαδόκρασο, κοκαλικό και χους».

Το καλοκαίρι σάπιζε και πλάγιασα στη κλίνη
των Αφανών γρυλίζοντας, «ουαί» μ΄αψηφισιά
κι ήταν ο κήπος της γιορτής, δυο μίλια απ΄την Ασίνη
και το μνημούρι μου λιτό στα Δώδεκα Νησιά.

Ο Λογχιστής

 
Λογχίζω πάντα το πλευρό,
νερό να βγάλει κι αίμα.
Φύση μου δεύτερη αυτή,
σκεπάζει με σα δέρμα

και σα λαδί πουκάμισο,
του Νίτσε αποφόρι.
«Μπήγε το δόρυ σου βαθιά»,
προγκάν με βαθμοφόροι.

Λογχίζω πάντα το πλευρό,
ενίοτε και στέρνο
και για να μ΄έχουν μπιστικό,
καλά τα καταφέρνω.

«Σείριος», Ιούλιος 2016

Το καλοκαίρι θέριευε,
στις σιδεριές της νιότης,
στολίζοντας κοσμητικά
τον Χρόνο: «Να προδότης,

που γέλασε λωλά παιδιά,
μ΄εκλάμψεις Χριστουγέννων».
Κι ο Χρόνος: «Πάψε σύντεκνε,
τι μπούχτισα επαίνων».

Ο ΣΤΙΧΑΡΗΣ

-Ποιος μίλησε για θερισμό
και γι΄ατσαλένια κόσα,
δίχως το δείλι να τον βρει,
με στεγνωμένη γλώσσα,

πάνω στες πέτρες να βογκά,
απ΄των δεινών τη δίνη;
-Πολλά στιχάρης δυνατός,
μ΄ολόγεμο λαγήνι...