Η Πίτα

Λύχνους χιονίζει του Αλαντίν,
στων Μαστροπών την πόλη
κι εγώ μ΄ομπρέλα κόκκινη,
(στόχος καλός για βόλι),

ξεχύνομαι σαν αστραπή,
φθέγγοντας άλφα-βήτα,
ένα κομμάτι να γευτώ,
απ΄του Αλκμάν την πίτα.

Ο Πειρασμός

Βαριοκοιμάται ο πειρασμός στου σώματος την κρύπτη,
καθώς φεγγάρι ολόγιομο γυρεύει ανακωχή,
σε ουρανό που κυνικά τα δυο χεράκια νίπτει,
ακούγοντας τον Δικαστή να φτύνει: «Ενοχή».

Βαριοκοιμάται… -Ποιός ριγά, ποιός της φθοράς ομνύει,
με τόνο κάπως ένρινο, φωνή παθητική;
-Αυτός που δίχως γόνατα στέπες σειρά διανύει,
για να ξαπλώσει κάποτε βορά σε κλινική,

κενός χωρίς συνθήματα στο σπυριασμένο στόμα,
φιλέρημος με τη καρδιά στεφανωμένη αφρούς.
Τι εποχή παράξενη, τότες που είχε σώμα
και το γοβάκι χάλευε νωδής Περιμπανούς;

Βαριοκοιμάται ο πειρασμός στης λήθης το παρτέρι,
προσμένοντας μια δεύτερη εξ ουρανών σφαγή
κι εγώ σεμνός ταξιδευτής πέντε μποφόρ αγέρι,
στάχτες ποτίζω τη πληγή να μην αιμορραγεί.

Ο ΖΩΝΗ ΠΡΟΣΩ

 
Αποσυνάγωγος θα βγω
στων στίχων τα μπεντένια,
με μιαν ανάσα σφυριχτή,
φωνή τενεκεδένια,

λόγο ν΄αρθρώσω πονηρό,
νερά για να θολώσω:
«Κιοτής εγώ δε φάνηκα…
Πάντοτε ζώνη πρόσω».

Ένα Γράμμα

Χιονίζει τις Παρασκευές,
σκουληκιασμένο ξύλο,
για να χαράξει Σάββατο,
με του Αδάμ το μήλο,

στη τσέπη την αριστερή,
από νωδό γλυμμένο.
Αυτά και άλλο τίποτα…

Φίλος σου πάντα μένω.

Η Αλφαβήτα

Κεριά σβηστά στον ουρανό,
τις τύχες μας ορίζουν
κι εσύ: «Τα μέσα φάσματα,
πλέρι΄ακηδιά δωρίζουν

και δεν αφήνουν να ραφτεί,
των στίχων η εσθήτα».
«Καιρός να μάθεις… Αρκετό,
μελάνη κι αλφαβήτα».

Ο Ποιητής ως Μαθητής

 
Τον πιο βλαμμένο μαθητή,
ο δάσκαλος σηκώνει:
«Ότι στην γκλάβα σού ΄ρχεται,
κουμπώνει δεν κουμπώνει,

πε μας, σα θες τραγούδα το.
Η κώπη συ του σκάφους».
Κι αυτός: «Πολλά ξεκάθαρο…
Επείγεσθε προς τάφους».

Ασκήσεις Ημερολογίου

 
Η βέργα θέλει δάσκαλο,
που να το λέει η ψυχή του
κι ο έρωτας μοναχικό,
με πόδι παραλύτου,

πρώτος να σέρνει το χορό,
στου Δον-Ζουάν τον τάφο.
Αρχίππου και Φιλήμονος
και Φιλοθέης γράφω!