Ο Στιχάρης

Μέλι των στίχων το κρασί,
κλονίζει τον στιχάρη
και τον ξερίχνει καταγής,
΄ξήντα χρονώ γομάρι.

Λόγια φευγάτα, στρογγυλά
ζαχαροζυμωμένα,
κάμνουν του Ρέντη τα στενά,
να μοιάζουν με Ραβέννα.

Και να ξεκούμπωτο μυαλό
και στόμα τροχισμένο:
«Κράτα το στίχο ταπεινό,
γιατί τριχιά σου δένω».

Θα Πέσει

 
Το σπίτι που ανδρώθηκα
θα πέσει. Κι ας το βάφω.
Κι ας το στοκάρω τακτικά.
Φορές θυμίζει τάφο,

φορές ΄κλησάκι ερημικό,
με χάρτινες εικόνες.
Παιδιά σπάνε τα τζάμια του
κραδαίνοντας σφενδόνες

και μουτζαλώνουν το λευκό.
Κατάντησε πια λέσι.
Μα λίγο πράμα δύναμαι.
Το σπίτι μου θα πέσει.

Εν αναμονή της Δίκης

Βροντολογάει ο ποταμός
κι εγώ σαρκοκαλάμι,
στες όχθες στέκω ριγηλός,
σα τον παλιό Αδάμη,

προσμένοντας ένα Θεό,
τραχύ κι ανθρωποβόρο,
να με δικάσει πι και φι,
χωρίς καν δικηγόρο.

Το Σταυρόλεξο

                  (του Ταξιάρχη)

Της νιότης το στυφό κρασί,
με τους κουβάδες ήπια,
πριν καταλήξω γλυκερός,
μέσα σε τζάρα τρύπια,

να κουτελώνω παστρικές
κι απύλωτους προφήτες.
Ετούτο δα σταυρόλεξο,
για ψωμωμένους λύτες.

Λάθε Βιώσας

 
Δώκε στα ήμερα τροφή,
που ΄χουν μονιά εντός σου
και σα  ΄σθανθείς αλύχτημα,
διπλοτριπλοκουμπώσου,

ότι ο Πάνθηρας σιμά,
Λύκος κακός, Λιοντάρι.
Μια συμβουλή: «Αλάργεψε,
προτού δουλέψει φτυάρι».

Ο Φωνογράφος

(Αφιερωμένο στον κ. Νίκο Περδίκη, που ήδη μου τον χάρισε)

Βγάζω το δόντι του νεκρού,
από την κάτω γνάθο
και χώνω το στην τζέπη μου.
Σε κάποιον φωνογράφο,

που χάρισμα θα μου δοθεί,
ταιριάζει για βελόνη.
Κούρδισμα, πλάκα, μια φωνή:
«Καλή ψυχή τελώνη».

Από τον ίδιο Ξυλουργό

 
Γυμνός στης γέννας τα γκρενά,
γυμνός και στου θανάτου
την άγια ώρα σαν χωρείς,
για πόλεις του αοράτου,

με την κατσούνα του τυφλού
και του λεπρού κουδούνια.
Από τον ίδιο Ξυλουργό,
φέρετρο, κλίνη, κούνια.