Η Εξαγωγή

 
Με δόντι σάπιο σπέρνω σε,
αγρέ του κεραμέως,
να συνηθίζω τον χαμό,
να νταγιαντώ το δέος,

όπου μολεύει του θνητού,
την νύχτα και την μέρα.
Τέτοιο κουμάντο, σταθερή
πορεία προς την ξέρα.

Τα Χριστούγεννα του Ηρώδη

 
«Χριστούγεννα» γκρινιάζει ο Ηρώδης
και τρέχει τρεις και λίγο στο λουτρό.
«Που να χει τη μονιά ο Στραβοπόδης;
Σε ποιο ψηφιδωτό, σε ποιο βιτρώ;

Και τι να πω στους Μάγους με τα δώρα;
Μελχιόρ, Γκασπάρ, Βαλτάσαρ, τι ρευστό
γυρεύετε; Αχ πόσο ψυχοφθόρα
ζητήματα και πως να εμπιστευτώ;

«Χριστούγεννα» φωνούν θαλαμηπόλοι,
«Χριστούγεννα» κι αυτός με συστολή.
Το Βρέφος στης καρδιάς του την ατόλη,
αιμάσσουσα πληγή. Όλος χολή,

στεφάνι βάζει πάλι από νίκελ
και μπέρτα σα κοκόρου το λειρί.
Χυδαίο πρωτοσέλιδο στον Spiegel:
Ο ΑΝΑΞ ΓΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΗΡΕΙ

Το Κοστουμάκι

                 Στον κ. Θέμη, εορτής δώρισμα

Κλερονομιά μου πατρική,
τραπέζι, μια καρέκλα
και κοστουμάκι Γιωνικό,
που πάλαι γκραντ και μέγκλα,

μα νυν σεός υποτελές,
αργολογά σ΄αρμάρι.
«Κάλλιο στη χάψη», κρένει «απ΄το
να με φορά γομάρι».

Μέρες με τον Εχθρό μου

 
Λιανό μορτάκι σ΄ερημιά,
με μια παλιοσφεντόνα,
πως να παλέψω τον Εχθρό,
που θέλει αρραβώνα,

κομίζοντας για δώρισμα,
σανίδια μες στο χώμα;
Γενού ψυχή μου λίθος, μπας
και γλυτωθεί το σώμα.

Giovanni, l΄ altro figlio di Maria

Μοιράζεις αφειδώλευτα σταυρούς,
ακάνθινα στεφάνια, σπόγγους, λόγχες,
για να κατηφορίσεις αλαφρύς,
σε πέντε μοιρασμένος τεφροδόχες,

εκφέροντας ληγμένες προσευχές

και λόγια που ταιριάζουν σε σπετσιέρη:
«Εγώ τροχίσκος, ψόφου λυτρωτής
δεινός και κάποιοι στίχοι του Σεφέρη».

Σηκώνω το ανάστημα, τολμώ:
«Του χάρου δεν ταιριάζουν οι εκπτώσεις
και πως μας λες τα πέτσινα αυτά,
πωλών τοις μετρητοίς, ποτέ με δόσεις».

Σαββάτο βράδυ.  Μάνα Παναγιά,

για μένα μαγερεύει μαύρο ρύζι:
«Μην έχεις σπλάχνο, πίστη σου κοντή.
Θα δεις που θ΄αναστήσουν και στου Γκύζη».

Ο Ανταίος

 
-Ρίξε το δέρμα του Χριστού,
απάνω στο δικό σου
και πελιδνός ταξίδεψε,
για το νησί της Νόσου,

που κάποιοι ΄νόμασαν Εδέμ,
(resort πολλά σπουδαίο).
-Χαμένος κόπος, τι τα θες;
Η γης με ξέρει Ανταίο!

CONFITEOR (Προσωπογραφία ενός Φίλου)

Αφιερωμένο στον κ. Νίκο Περδίκη

 
Την πατατούκα του λωλού,
φορώ και ρητορεύω,
πικάροντας πανευσεβείς:
«Πατέρα δεν πιστεύω,

πόσο ανάμαλλο Υιό,
η Πνεύμα που γαζώνει,
τα κουρελάκια της σαρκός,
να ράψει παντελόνι».