Το Θύμα

 
Χρονιές με λύκου πρόσωπο,
χρονιές και με προβάτου,
το θύμα πάντα στέκομαι
μιας έχθρας, αοράτου

Τριπλοθεού που δε νογά,
δυο γαιδουριώνε αγκάθια.
Ίσα να κρένει: «Μάτωσα,
για τα  δικά σου πάθια».

Η Ανάκριση

Βοριάς μαργώνει τους χυμούς,
μιας άνοιξης που πέφτει
σε αντιφάσεις.Την προγκώ:
«Προτού σου βάλω νέφτι,

μολόγα μου σα θες σωσμό,
με νι και με το σίγμα,
πότε θα δείξουν τα ραντάρ,
το τσαγαλί σου στίγμα».

Η Κουβέρτα

Κυφός τις στράτες πορπατώ,
που μπλάβιασε το κρύο,
μ΄ένα ροζ φρίτζι για καρδιά.
Σκοπός σε καφενείο,

ο Νίκος στέκει γελαστός:
«Καφέ να σε κεράσω;»
Καρντάση νάβρω κι αδελφό,
έπρεπε να γεράσω.

«Τσάγι δεν θέλω και καφέ.
Μονάχα μια κουβέντα,
να μου θερμάνει τα εντός».
«Εγώ για σε κουβέρτα».

Η Εξαγωγή

 
Με δόντι σάπιο σπέρνω σε,
αγρέ του κεραμέως,
να συνηθίζω τον χαμό,
να νταγιαντώ το δέος,

όπου μολεύει του θνητού,
την νύχτα και την μέρα.
Τέτοιο κουμάντο, σταθερή
πορεία προς την ξέρα.

Τα Χριστούγεννα του Ηρώδη

 
«Χριστούγεννα» γκρινιάζει ο Ηρώδης
και τρέχει τρεις και λίγο στο λουτρό.
«Που να χει τη μονιά ο Στραβοπόδης;
Σε ποιο ψηφιδωτό, σε ποιο βιτρώ;

Και τι να πω στους Μάγους με τα δώρα;
Μελχιόρ, Γκασπάρ, Βαλτάσαρ, τι ρευστό
γυρεύετε; Αχ πόσο ψυχοφθόρα
ζητήματα και πως να εμπιστευτώ;

«Χριστούγεννα» φωνούν θαλαμηπόλοι,
«Χριστούγεννα» κι αυτός με συστολή.
Το Βρέφος στης καρδιάς του την ατόλη,
αιμάσσουσα πληγή. Όλος χολή,

στεφάνι βάζει πάλι από νίκελ
και μπέρτα σα κοκόρου το λειρί.
Χυδαίο πρωτοσέλιδο στον Spiegel:
Ο ΑΝΑΞ ΓΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΗΡΕΙ

Το Κοστουμάκι

                 Στον κ. Θέμη, εορτής δώρισμα

Κλερονομιά μου πατρική,
τραπέζι, μια καρέκλα
και κοστουμάκι Γιωνικό,
που πάλαι γκραντ και μέγκλα,

μα νυν σεός υποτελές,
αργολογά σ΄αρμάρι.
«Κάλλιο στη χάψη», κρένει «απ΄το
να με φορά γομάρι».

Μέρες με τον Εχθρό μου

 
Λιανό μορτάκι σ΄ερημιά,
με μια παλιοσφεντόνα,
πως να παλέψω τον Εχθρό,
που θέλει αρραβώνα,

κομίζοντας για δώρισμα,
σανίδια μες στο χώμα;
Γενού ψυχή μου λίθος, μπας
και γλυτωθεί το σώμα.