Ο Νεροπότης

 
Νερό γιομίζω τον κουβά,
ξεφεύγει απ΄τες τρύπες
κι όλα στον πάτο ανάκατα,
βάσανα, στόνοι, λύπες.

Βγάζω το ποτηράκι μου,
αυτό της πρώτης νιότης,
το πλαστικό πτυσσόμενο:
«Να ζήσει η Ανθρωπότης,

με τα μεγάλα έργα της
και τα εγκλήματα της.
Για ιδές γυμνός γεννήθηκα,
για να πεθάνω μπάτης».

Νερό γλυφό στες χούφτες μου,
σαν άλλος Διογένης,
πίνω και λέγω: «Δόξασοι»,
ν΄ακούει ο Ψαρογένης.

Του Ασώτου

 
Μυγάρχης με περίχυνε,
κρασί, ροσόλι, μέλι,
Δευτέρα,Τρίτη, Σάββατο,
άναβε θράκα. Χέλι

παγίδια και σπληνάντερα,
σουβλιά με κοκορέτσα,
μου ΄τοίμαζε και τράταρε,
φορές και καμιά πέτσα.

Κι εγώ ο αλιτήριος,
στον Οίκο του Πατέρα,
σαν τον κιοτή επέστρεψα,
για να μου βάλει βέρα

κι ένα μοσχάρι σιτευτό,
εφάπαξ να τυλώσω.
Ξηγήστε μου πως πιάστηκα,
χοντρομαλάκας τόσο;

Απογευματινός Περίπατος

Στέγες καπνίζουν στωϊκά
των οκνηρών το χόρτο,
την ίδιαν ώρα που ιερείς
ρουφώντας ruby πόρτο,

ψυχανεμίζονται δεινά,
μες στην υγρήν Ουτρέχτη.
«Τη σάρκα πια δεν νοσταλγώ
κι ότι θνητό ετέχθη

σ΄αυτό το σκάφος του Πατρός,

με το τρανό το ρήγμα».
Στο λόγο κύψε Άγγελε,
΄σχωρώντας του το σμήγμα.

Ο Αποσυνάγωγος

Αποσυνάγωγος θα βγω,
στη γύρα μ΄ένα ντέφι
και το αρκούδι της ψυχής,
νήστικο δίχως κέφι,

να σεργιανίσω γειτονιές
κι ανήλιαγα καντούνια,
από το στόμα βγάζοντας
φωτιές κι απ΄τα ρουθούνια.

-Πες μας μωρέ για το πικρό,
του μήλου το κουκούτσι!
-Της γνώσης η αφροντισιά,
έφερε το παπούτσι

και πανταλόνι και παλτό
το ξύλινο και τ΄άλλο!
-Πολλά μας λέγεις, φρέναρε!
-Μαλώστε με αν σφάλω!

Αποσυνάγωγος θα βγω,
του Σατανά καντόνι,
να κατοικήσω τρώγοντας,
ντιάβολα μακαρόνι.

Στη σωστή πορεία

 
Μιλάς με γρίφους, κωδικούς
κι αινίγματα πρησμένα,
από του χρόνου τις γροθιές.
Αστέρια ζαλισμένα,

της θλίψης σου καματερά,
φωτοβολούν τη μέρα.
Όρτσα πανιά τρελόγερε…
Καλά τραβάς για ξέρα!

Ξένοι πια

Άσε τον «Ξένο» του Καμύ,
απάνω στο τραπέζι
και βάλε Μάλερ Τέταρτη,
ως το πρωί να παίζει.

Τα λόγια πια δεν ωφελούν…
Ο κόσμος μας σε χάση,
σ΄έχει μαργώσει για καλά,
έχει κι εμέ γεράσει.

Χειμώνες δέκα ζήσαμε,
φιλί-κλειδί μα τώρα,
το κολασμένο της κουτί,
ανοίγει η Πανδώρα.

Και σαν το πρώτο φως φανεί
και σαν ξημερωθούμε,
σε δίχως άλας αγκαλιές,
θα μάθουμε να ζούμε.

Αττικός Δείπνος

 
Κάτω απ΄το φως το Αττικό,
φιγούρες Καραγκιόζη,
που νοματίζονται Γραικοί
-ο Γεραμπής να σώζει-

κεμπάπια τρώνε στου Ψυρρή,
παιδοβινούν στην Πνύκα
κι άμα καθήσουν δύσκολα,
«μολών» κι «εν τούτω νίκα».

Και σα νυχτώσει για καλά,
πριν πέσουνε για ύπνο,
του Γιούδα βάζουν το πετσί,
στον Μυστικό τους Δείπνο.