Οι Επτά Τελευταίοι Λόγοι του Ιωάννη στον Σταυρό (Αγίας Παρασκευής)

Θνητοί που κάμνουνε κακό δεν φέρουνε ευθύνη.
Ο αίτιος ας όψεται. Αρνάκι ο Αδάμ,
διδάχθη παρά Πονηρού σπέρμα κακό να χύνει,
θέση λαμβάνοντας ταγού μες στης φθοράς το τράμ.

Ποιός στέργει του Παράδεισου τα πνιγηρά σαλόνια,
και τις κυρίες που σοβούν ντυμένες στα φαιά,
για να δειπνήσουν ταπεινά λασπώδη μακαρόνια,
με μια Μαριώ που γένηκε από Οβριά Θεά;

Γύναι ιδού ο γιόκας σου στεγνός και μαραμένος,
που κάποτε ξεφούρνισες τεφρή Παρασκευή.
Τώρα, ορθρίζει ορφανός πισθάγκωνα δεμένος,
σ΄αυτό το κολαστήριο με φίδια ευσεβή.

Φρικτά με εγκατέλειψες Πατέρα κι αύτη ώρα,
να σου τα σούρω απ΄τη καλή, πλην νόημα μηδέν.
Τη στράτα πήρες μακριά, λες με κατείχε ψώρα
κι από του θόλου τα γκολπόστ το γύρισες στο ζεν.

Διψώ και ήγγικεν καιρός, της μάνας μου το γάλα,
φτύνοντας προς τους Ουρανούς «Τετέλεσται» να πω,
μα πριν πετάξει μου η ψυχή απάνω απ΄τη Σουβάλα,
στους χάρτες μέσα βολική ας εύρει ατραπό.

Μουγκάρη στα χεράκια σου το πνεύμα παραδίδω,
κι αν θέλεις περιφρόνα το,  σαν θέλεις στους αγρούς
των Ηλυσίων καντονιών με μια γαϊτανοφρύδω,
ξαπόστειλε ξεπλένοντας των θλίψεων αφρούς.

Σώπαινε

Σώπαινε, βγάζε τον σκασμό,
ψυχούλα μου χυμένη,
στους πέντε τους αγέρηδες.
Πάντοτε ηττημένη,

τι ωφελούν παράπονα,
φθηνές εναντιώσεις;
Για να σοδιάσεις κάποτε,
ανάγκη να ματώσεις.

Καθαρός

Καθάρισε τα στίγματα,
γερά με την χλωρίνη,
να γένεις πάλι λαμπερός.
Σαν φεύγεις εν ειρήνη,

το βλέμμα της αποστροφής,
από θνητό κανένα,
μην σου φορτώσει ο Σατανάς.
Γεννήθηκες στη βλέννα

από μιας μήτρας τους σπασμούς,
μα βλέννες δεν σ΄ορίζουν.
Μπορεί σε τούτη τη ζωή,
βρωμύλοι ν΄αλωνίζουν,

μα συ στο κουμασάκι σου,
βάλε μπροστά την πάστρα.
Κάποιοι με χώμα χαίρονται,
κάποιοι το τάβλι μ΄άστρα.

Ο Λάζαρος

Αχνά ακούγω τ΄όνομα:
«Λάζαρε, δεύρο έξω!»
Σώτερ, θαρρώ σαρκάζεις με.
Το φως πως θες ν΄αντέξω;

Άλλωστε ξεσυνήθισα,
των φιλημάτων θέρμη.
Πια ζηρομπίλια αγαπώ,
που προτιμάν οι έρμοι.

Μέγκλα το χώμα, μια χαρά.
Ν΄αναστηθείς ατός σου.
Όσο για με ευχήθητι,
Λάζαρε παλουκώσου

με το σκουλήκι σύντροφο,
σύντριμμα στα συντρίμμια.
Τήραξε διάτα σου ορθή,
να μείνουμε τακίμια.

Ο Νούλας

Τα λόγια μου τζοβαρικά,
φυλάγω στα μπαούλα,
που σαν απλώνει μουστερής,
τον τρώγει ταραντούλα.

Κι ένας ληστής στικταετός,
ανοίγει και παρλάρει:
«Αμάν σκουριά, σιδερικό…
Ο νούλας κογιονάρει!»

Τα Μπάζα

Μπάζα παντού και πάντοτε,
μια γεύση ναφθαλίνης,
να μου πικρίζει λάρυγγα.
Ο Άρχων της γαλήνης,

μηδέ που καταδέχεται,
αντάρτες σαν και μένα.
Μπορεί να φαίνω ζωντανός,
μα μέλη μου θαμμένα,

σε κρύπτη έχω Δωρική,
αντάμα με στλεγγίδα.
Δήμητρα, Κόρη σώστε με,
από τη μαύρη ακρίδα.

Μπάζα παντού και πάντοτε,
η λύπη σύνευνη μου,
εδώ στα παραπήγματα,
της εν εμοί ερήμου.

Ελλαδογραφία

Αιώνων τόσων πνεύματα,
στον τόπο τους τσιγγάνοι,
αστρί θωρούνε πορνικό,
να μελετά το χάνι,

που ο Δυσσέας κάποτε,
αφήκε ρημαδάκι.
Τι ωφελεί ψυχούλα μου,
να ζεις μες στη φενάκη;