Ένας Φιλισταίος

Στραβό ραβδί στη χέρα μου
και σπεύδω καυλωμένος,
για μιαν Αλήθεια ζόρικη,
που ξέμεινε παρθένος.

Μ΄αντίς γι΄ Αλήθεια, κίβδηλα
νομίσματα και χρέος
και σκλιά να γιουχαϊζουνε:
«Διαβαίνει Φιλισταίος!»

Βαρυστομαχιά

Στο ύπνι μου λαμπαδικά
φουντώνουν νεωκόροι
κι εγώ πεσμένος μπρούμυτα:
«Ω Δήμητρα, ω Κόρη,

πενθώ την απουσία σας,
μ΄όλα τα εντός να κλαίνε».
Σκουντά η κυρά: «Βράδια να τρως,
λιγότερο καημένε».

Στο Πραιτόριο

Στυγνός ο λόγος των Οβριών,
σα μια τριχιά που σφίγγει
λυσσάρικα τον λάρυγγα.
Πυρώνει το μηλίγγι,

από τον ήλιο της Νισάν,
τον πιο καυτό απ΄όλους.
«Πατέρα γύρνα με παιδί
και δώκε μπάλα, βόλους,

Πραιτόριο αλλάζοντας,
σε νεραϊδοπαλάτι.
Αμνός εγώ; Δε σφάξανε…
Άλλος να βάλει πλάτη».

Διακοπή Νυχτερινής Ακρόασης

 

Μεσάνυχτα βοούν οι πεθαμένοι,
σ΄αυλάκια βινυλίου βρωμερά,
κερκίδα ανεμίζοντας κι ωλένη.
Ανίκανοι ν΄ανοίξουνε φτερά,

τον γύρο κάμνουν πάλι του θανάτου,
με κάποιο Stabat Mater της σειράς.
Σηκώνεται το τρίχωμα του γάτου,
κι εγώ στο πρώτο νεύμα της κυράς.

Το Κυπαρισσάκι

Κυπαρισσάκι στράβωσα
και γύρισα στο χώμα,
ρίζα να νοιώσω πού ΄δωκε,
μια Φύση γαλαντόμα

κι ένας Θεός δυσκοίλιος,
πολλά θανατογλέντης.
Πάρε πελέκι εαυτέ
και κόψε σα λεβέντης.

Ανάσταση

 
Εντέλει αναστήθηκες.
Σου γένηκε το κέφι.
Πλην τώρα κράτησε σταυρό,
κατσούνα, γυφτοντέφι

και όρτσα προς τα πλυσταριά,
με γκαστρωμένα λόγια.
Έτσι μαθές κουρντίζονται,
του κόσμου τα ρολόγια.

Οι Επτά Τελευταίοι Λόγοι του Ιωάννη στον Σταυρό (Αγίας Παρασκευής)

Θνητοί που κάμνουνε κακό δεν φέρουνε ευθύνη.
Ο αίτιος ας όψεται. Αρνάκι ο Αδάμ,
διδάχθη παρά Πονηρού σπέρμα κακό να χύνει,
θέση λαμβάνοντας ταγού μες στης φθοράς το τράμ.

Ποιός στέργει του Παράδεισου τα πνιγηρά σαλόνια,
και τις κυρίες που σοβούν ντυμένες στα φαιά,
για να δειπνήσουν ταπεινά λασπώδη μακαρόνια,
με μια Μαριώ που γένηκε από Οβριά Θεά;

Γύναι ιδού ο γιόκας σου στεγνός και μαραμένος,
που κάποτε ξεφούρνισες τεφρή Παρασκευή.
Τώρα, ορθρίζει ορφανός πισθάγκωνα δεμένος,
σ΄αυτό το κολαστήριο με φίδια ευσεβή.

Φρικτά με εγκατέλειψες Πατέρα κι αύτη ώρα,
να σου τα σούρω απ΄τη καλή, πλην νόημα μηδέν.
Τη στράτα πήρες μακριά, λες με κατείχε ψώρα
κι από του θόλου τα γκολπόστ το γύρισες στο ζεν.

Διψώ και ήγγικεν καιρός, της μάνας μου το γάλα,
φτύνοντας προς τους Ουρανούς «Τετέλεσται» να πω,
μα πριν πετάξει μου η ψυχή απάνω απ΄τη Σουβάλα,
στους χάρτες μέσα βολική ας εύρει ατραπό.

Μουγκάρη στα χεράκια σου το πνεύμα παραδίδω,
κι αν θέλεις περιφρόνα το,  σαν θέλεις στους αγρούς
των Ηλυσίων καντονιών με μια γαϊτανοφρύδω,
ξαπόστειλε ξεπλένοντας των θλίψεων αφρούς.