Επιτύμβιο

Υπέστην φευ ανακοπή,
πάνω στην κλινοπάλη,
με μιαν Βουλγαρογύφτισσα.
Το κόλλυβο στραγγάλι,

με ρόδι σάπιο, ζάχαρη
ποντικομολεμένη,
θε να μου κάμνει η κερά,
βαριά σεκλετισμένη.

G6PD

Διαβάτη που ιδροκόπησες,
να φτάσεις στο ταφί μου,
μάθε πως νιός τελεύτησα,
απ΄έλλειψη ενζύμου

Αγοραπωλησία

 

Λιναροπούλι ψούνισα
και το κλουβάκι δώρο.
Εγώ μαθές για ο πουλητής,
θεριό πιο αιμοβόρο;

Yamaha

Στην ερημιά της Αγοράς
και στην σιγή της μάχης,
ως φάσμα μ΄αιφνιδίασε:
«Καλήν ημέρα να ΄χεις,

μα λησμονώ πως σε καλούν,
μικρανηψιέ του κύνα».
Είν΄ ο καθρέφτης μοναχά,
γκαζώνοντας προς Σίνα.

Péchés de vieillesse

Χτυπά μια καμπάνα.
Μην κλαις δόλια μάνα,
τον κλέφτη τον γιο σου,
που ψάχνει μαλλί,

σ΄ερμάρι Ωνάση.
Αντέχει του η κράση,
ματσούκι από μπράβους,
του σιορ-παραλή;

Χτυπά μια καμπάνα.
Μην κλαις δόλια μάνα,
σα βλέπεις στο ύπνι,
νεκροκεφαλή.

Του βάνεις καπίστρι,
μ΄ αυτός με αγκίστρι,
λιμπίζεται τρίτους.
Αλί του, αλί.

Χτυπά μια καμπάνα.
Μην κλαις δόλια μάνα.
Ο Λιάς σου στη μάντρα,
θυμίζει χαλί,

πνιγμένο στην σκόνη,
που Χάρος απλώνει
και μ΄ένα κοπάνι,
καλά κουρταλεί.

Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά μασούλισα,
μια φέτα λησμοσύνης
κι είπα: «Δεν είναι πια για με,
οι δρόμοι της Ευθύνης.

Φαγί, ραχάτι, τάλαρα
κι όλα σκυλιά δεμένα.
Τώρα του κόσμου βάσανα,
απόμακρα και ξένα.

Πρωτομαγιά ξεκίνησα,
πετώντας τις σημαίες
τις κόκκινες στη ρεματιά,
ανάκατα μ΄Ιδέες.

Και μουρμουρίζοντας στριγκά:
«Ελθέτω η Βασιλεία»,
ένοιωσα πρώτη μου βολά,
γλυκάδα στη δειλία.

Ας μείνει νύχτα

Ας μείνει νύχτα. Τι ωφελεί
μαθές να ξημερώσει;
Το στρώμα είναι τάφος μου,
Παράδεισος και Πτώση.

Στο πλάγι Εύα ξαγρυπνά.

Το μήλο δαγκωμένο,
απάνω στο προσκέφαλο,
φαρμάκι αλειμμένο.

Κι ένας Θεός ανηλεής,
πάντα καλή οχέντρα,
εμέ φωνάζει μπουνταλά
κι αυτή σοφή αφέντρα.

Ας μείνει νύχτα. Ο Σατάν
σε κρουαζιέρα. Κρίμα…
Έτσι προσώρας Πλαστουργέ,
παλιάτσος Σου και θύμα.