Καλοκαίρι

Το καλοκαίρι σκαληνό,
δίχως ντροπή και χαλινό,
σε βράχο απά με κάρφωσε,
με πίρους με μαντάλωσε.

Κι εγώ που χάλευα φτερό,
στα παραμύθια του Περώ,
ψωμάκι τώρα πίτουρο
και νοθευμένο τσίπουρο.

Εγχείρηση

Γυμνό θε να με βρούνε οι καιροί
οι ζόρικοι, σε κάμποτ χειρουργείου
ανάσκελα. Σκιά με αντερί
ο θάνατος (ομοίωμα αγίου),

γκλενγκούντικα σκυμμένος στο κλαβιέ,
μια δύσκολη σονάτα δίχως λύση
θα τρέχει, βήχοντας μου: «Ουραγέ,
ας πιούμε απ΄την ίδια του Άδη βρύση».

Για να πετάξεις


Για να πετάξεις αψηλά,
θέλει ουρά δυό μέτρα,
ζύγια και σπάγκο δυνατό,
σκέτη τα μπράτσα πέτρα.

Θέλει κι ανεμοβρόντημα,
σαν κάμνεις το κεφάλι,
κουμανταδόρου τράβηγμα
και για το ίσο πάλη.

Μου λες δεν έχω υλικά,
πόρους, καβάντζες, μέσα
και στη γωνιά σου στρώνεσαι
μπιζελοπριγκιπέσσα.

Για να πετάξεις κρένω σε,
καλή ΄ναι και σαγίτα,
φτενό χαρτάκι, ντεμισέ
και μια ψυχή αλήτρα.

Η Νήσος «Δειλία»

Γιατάκι στήνω στα φθηνά
της νιότης τα βιβλία,
τες μηχανές βάνοντας μπρος.
Κράζουν τη γη «Δειλία»

και αζιμούθιο για κει.
Πίσω μου μαύρη πέτρα.
Δύναμαι για ν΄αντισταθώ,
με λέξεις στη φαρέτρα;

Η Γριά Κότα η Μακράν Μακρόν

Στον πνιγηρό περίγυρο,
σούτι θα δώκω, κλώτσο,
πατρίδα νάβρω και μονιά,
σε μιας ξανθής τον κότσο.

Κι αν η ξανθούλα μ΄αρνηθεί,
καλή και ασπρομάλλα
κι ας έχει λάσκα τα βυζά,
ξινό, κομμένο γάλα.

Κι όπως ξηγιόνταν οι παλιοί,
που γνώρικαν μπομπότα,
το νοστιμότερο ζουμί,
μακράν η γριά κότα.

Γελαστικό επιτύμβιο

Βύρων
Ετών πεντήκοντα.
Δικαστικός κλητήρας.
Υπέκυψε μαχόμενος,
λίτρα επτά της μπύρας.

Επιτύμβιο

Υπέστην φευ ανακοπή,
πάνω στην κλινοπάλη,
με μιαν Βουλγαρογύφτισσα.
Το κόλλυβο στραγγάλι,

με ρόδι σάπιο, ζάχαρη
ποντικομολεμένη,
θε να μου κάμνει η κερά,
βαριά σεκλετισμένη.