Τα σκουριασμένα σου φιλιά

Τα σκουριασμένα σου φιλιά,
γλιστρούν στην καρωτίδα,
σαν όχεντρες δικέφαλες
και λιπαρή ακρίδα.

Και πριν προλάβω να πιαστώ,
στης λογικής το μπράτσο,
με παίρν΄ ένας κατήφορος,
που τέρμα του στραπάτσο.

Τα σκουριασμένα σου φιλιά,
αδύνατον να φύγω,
κι έτσι με νου μου χαμηλά,
ν΄άρμόζει σε κολίγο,

ικέτης παραδίνομαι,
στες κρύπτες του ναού σου.
Δώκε Θεά φιλήματα
και γαίματα μου λούσου!

Τα Σωθικά

Τα σωθικά μου πλήγιασε
το ράμφος των Μηλίων,
που στάζει πάντα θάνατο
και ταγκιασμένο πύον.

Και σαν παιδί που χάθηκε,
σε σκοτεινό ρουμάνι,
αργολογώ στον Άγγελο:
«Τι κι αν με λέγουν Γιάννη,

το φάρμακο αδύναμο
και το ρεμέντι νούλα.
Σε μιαν Ελλάδα που γαμεί,
ποιος ρέγεται νυφούλα;»

Τα σωθικά μου πλήγιασε,
ο στίχος του Λεοντάρη:
«Ομίχλη μπαίνει από παντού».
Πέμπτη, «Τσολιάς» εν Βάρη.

Νεκροί περιπλανώμενοι

Νεκροί περιπλανώμενοι,
μες στον ξερό μου κήπο,
μια Κυριακή φανήκανε:
«Λάβε ψωριάρη ίππο,

και για σαγή του φρόντισε,
να ΄χεις καλό ταξίδι.
Έλα μαζί μας σύντροφος,
μέγκλα να πίνεις ξύδι».

«Νεκροί περιπλανώμενοι
κι αυτόχειρες αλήτες,
την στράτα πάρτε μοναχοί.
Οι σάπιες σας οι μύτες,

τρομάζουν την ψυχούλα μου,
που ΄ναι γερά πλεγμένη,
με συρματόσχοινα του ζην.
Η πρόσκληση να μένει».

Σαν

Αϊ Λιάτης σαν σ΄ορκίζεται,
λάμπος για δέκα χρόνια,
τα ζωντανά σου στο μαντρί
ταχιά. Θα πέσουν χιόνια.

Ρίξε και ξύλα στη φωτιά,
τι ντάλα καλοκαίρι,
λυσσομανά ο δαίμονας.
Ακούς το ψοφαγέρι,

στου τζίτζικα το ζι ζι ζι;
Όχι; Κουφός θε να ΄σαι…
Τες συμβουλές μου νόησον
και φασκομήλι βράσε.

Σαν όλα σου ΄ρχονται δεξιά
κι η Καίτη σ΄αγαπάει,
στη γύρα βγέκα ρώτηξε,
με ποιόν σου τα φοράει.

Θιάκι

Της Κόλασης προθάλαμος

και του Σιοράν τσιράκι,
μου λες πως είναι δυστυχώς,
ότι θαρρώ για Θιάκι.

«Ζήσε του άχθους την χαρά,
την δόξα των πληγών σου
και δίχως δράμι απαντοχή,
μες στο ταφί σου χώσου.

Γιατί πουλιά οι φαντασιές,
σαν Άγιοι σ΄εκκλησίτσα,
σε ξεγελούν γλυκά κι απέ,
σ΄αδράχνουν με την βίτσα».

Μου ξαναλές μα εγώ κουφός,
έχω τον νου στη νήσο,
όπου με σκλί και σύζυγο,
τέλη στρωτά θα ζήσω.

Στο Βυθό

Δίχως στιγμή να το σκεφτώ,
μπουρλότο στο καράβι,
βάνω κι αγάλια περπατώ,
εκεί που η ανάσα παύει.

Γύρω φυκιάδες, αστακοί,
μικρά, μεγάλα ψάρια
κι εγώ σε πείσμα των καιρών,
αντάμα καλαμάρια,

βυθούς μετρώ με κοφτερό
το όμμα και κραυγάζω:
«Χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά,
τ΄αλάτι δεν τρομάζω,

μήτε νερό στον πνεύμονα,
πνιγμένου τη λευκάδα.
Σ΄αφρό, σε πάτο σ΄ίσωμα,
η Ελλάδα, πάντα Ελλάδα».

Ο Κήπος

Διπλή πατρίδα η αλαλιά
και της καρδιάς το λίπος,
σα τους πενήντα ζαλωθείς.
-Πε μου που θάλλει ο κήπος,

με τα υδρόφιλα φιλιά,
Καλής κι Αγαπημένης;
-Πια πουθενά… Φελέκι σου,
να βολοδέρνεις πένης.