Απόπειρες

Βόλι και δε σωριάζει με,
γκρεμνός και τον μπαζώνει
ο της ψυχής μου Δαίμονας,
ενώ βγάνω τη ζώνη

και την εσφίγγω στο λαιμό.
«Πάψε» με λέγουν φίλοι.
«Το παραμύθι σου καλό,
πλην γίνεσαι ρεζίλι

και των σκυλιώνε μασκαράς,
άχθος που λεν αρούρης.
Σιγά στο τέλος μη μας βγεις
και Μάρος Πολυδούρης».

Αυτοί μιλούν; Κάλλιο δενδριού,
καρπός κομμάτι ξένος ,
παρά στην πρέζα της ζωής
της πόρνης εθισμένος.

Η Φωλιά

Σαν δεν κλαδεύεις τον κισσό,
θεριεύει και σε πνίγει
απ΄τον λαιμό βουτώντας σε.
Ζέψε λοιπόν τα ρίγη

και δώσε την ενέργεια,
σ΄αμφίστομο πριόνι,
να βρει πλατιά στο στέρνο σου,
φωλιά το χελιδόνι.

Με το σκοτάδι της Λαμπρής

Με το σκοτάδι της Λαμπρής μέσα στις τσέπες,
να ξεκουρδίζεται παιχνίδι παιδικό,
χωρίς πυγμή μετρώ ανάποδα τις στέπες,
βραχνoγαυγίζοντας σε πρώτο ενικό:

«Εγώ που χύθηκα στων Μπόρχες τα πεδία,
της γομολάστιχας τιμώντας την τριβή
κι από πορνών Βαβυλωνίων τα αιδοία,
μισός Αη-Γιάννης και Προφήτης και Ραβί,

της μηχανής θα βάλω πάλι τα πιστόνια,
να γουργουρίζουν πριν αλλάξει ο καιρός
και με χαράξει Αλεξάνδρας στάση Σόνια,
στην άμμο πάνω με την ένδειξη νεκρός».

Με το σκοτάδι της Λαμπρής μέσα στο στήθος
και το «Ανέστη» πάντα θύμα τονικής,
ιδού ο τόπος όπου μ΄έθηκαν κι ο λίθος
σοβαντισμένος τις σκουριές μιας αλυκής.

ΟΦΘΑΛΜΟΝ ΑΝΤΙ ΟΦΘΑΛΜΟΥ

Φεγγάρι και δεν έφεξες,
τη στράτα που παγαίνω
πενήντα χρόνους ζήτουλας.
Μ΄αυτί φαρμακωμένο,

αντιπαλεύοντας θεριά
σε ριζιμιά και γκρέμια,
φεγγάρι αύτη ώρα σου,
να σου περάσω γκέμια.

ΜΙΑ ΠΟΛΗ (Μνήμη Giuliano Bettoli

Μια Πόλη σιάχτηκε για σε,
΄γκωνάρι τ΄αγκωνάρι,
να βρίσκεις στέγη και μονιά,
στρωμένο το κλινάρι,

κώχη να σέρνεις γράμματα,
Δάντη φορώντας πέτσα.
Άλλοι την λεν Μακάρων γη,
εγώ σεμνή Φαέντσα.

Τα σκουριασμένα σου φιλιά

Τα σκουριασμένα σου φιλιά,
γλιστρούν στην καρωτίδα,
σαν όχεντρες δικέφαλες
και λιπαρή ακρίδα.

Και πριν προλάβω να πιαστώ,
στης λογικής το μπράτσο,
με παίρν΄ ένας κατήφορος,
που τέρμα του στραπάτσο.

Τα σκουριασμένα σου φιλιά,
αδύνατον να φύγω,
κι έτσι με νου μου χαμηλά,
ν΄άρμόζει σε κολίγο,

ικέτης παραδίνομαι,
στες κρύπτες του ναού σου.
Δώκε Θεά φιλήματα
και γαίματα μου λούσου!

Τα Σωθικά

Τα σωθικά μου πλήγιασε
το ράμφος των Μηλίων,
που στάζει πάντα θάνατο
και ταγκιασμένο πύον.

Και σαν παιδί που χάθηκε,
σε σκοτεινό ρουμάνι,
αργολογώ στον Άγγελο:
«Τι κι αν με λέγουν Γιάννη,

το φάρμακο αδύναμο
και το ρεμέντι νούλα.
Σε μιαν Ελλάδα που γαμεί,
ποιος ρέγεται νυφούλα;»

Τα σωθικά μου πλήγιασε,
ο στίχος του Λεοντάρη:
«Ομίχλη μπαίνει από παντού».
Πέμπτη, «Τσολιάς» εν Βάρη.