Στην Αρένα

Ταύρε σημάδεψε ψαχνό,
κατέβασε μουσούδι
και καλπασμό συνόδεψε,
μ΄ένα παλιό τραγούδι,

που να μιλά για λύτρωση
σ΄αρένα της Παμπλόνα.
Ποιόν απ΄τους δυο μας θε να βρει,
το τέλος του αγώνα;

Πως γεννιέται η πλάνη

Οι στίχοι περιγράφουνε
το κέλυφος. Ξεφεύγει
ότι ΄ναι άξιο να ειπωθεί,
σαν άτι αλαργεύει

σε τόπο στέρφο, άδενδρο
όπου γαυριά ραγιάνι.
Έτσι ψοφά τ΄ αληθινό,
έτσι γεννιέται η πλάνη.

Απόπειρες

Βόλι και δε σωριάζει με,
γκρεμνός και τον μπαζώνει
ο της ψυχής μου Δαίμονας,
ενώ βγάνω τη ζώνη

και την εσφίγγω στο λαιμό.
«Πάψε» με λέγουν φίλοι.
«Το παραμύθι σου καλό,
πλην γίνεσαι ρεζίλι

και των σκυλιώνε μασκαράς,
άχθος που λεν αρούρης.
Σιγά στο τέλος μη μας βγεις
και Μάρος Πολυδούρης».

Αυτοί μιλούν; Κάλλιο δενδριού,
καρπός κομμάτι ξένος ,
παρά στην πρέζα της ζωής
της πόρνης εθισμένος.

Η Φωλιά

Σαν δεν κλαδεύεις τον κισσό,
θεριεύει και σε πνίγει
απ΄τον λαιμό βουτώντας σε.
Ζέψε λοιπόν τα ρίγη

και δώσε την ενέργεια,
σ΄αμφίστομο πριόνι,
να βρει πλατιά στο στέρνο σου,
φωλιά το χελιδόνι.

Με το σκοτάδι της Λαμπρής

Με το σκοτάδι της Λαμπρής μέσα στις τσέπες,
να ξεκουρδίζεται παιχνίδι παιδικό,
χωρίς πυγμή μετρώ ανάποδα τις στέπες,
βραχνoγαυγίζοντας σε πρώτο ενικό:

«Εγώ που χύθηκα στων Μπόρχες τα πεδία,
της γομολάστιχας τιμώντας την τριβή
κι από πορνών Βαβυλωνίων τα αιδοία,
μισός Αη-Γιάννης και Προφήτης και Ραβί,

της μηχανής θα βάλω πάλι τα πιστόνια,
να γουργουρίζουν πριν αλλάξει ο καιρός
και με χαράξει Αλεξάνδρας στάση Σόνια,
στην άμμο πάνω με την ένδειξη νεκρός».

Με το σκοτάδι της Λαμπρής μέσα στο στήθος
και το «Ανέστη» πάντα θύμα τονικής,
ιδού ο τόπος όπου μ΄έθηκαν κι ο λίθος
σοβαντισμένος τις σκουριές μιας αλυκής.

ΟΦΘΑΛΜΟΝ ΑΝΤΙ ΟΦΘΑΛΜΟΥ

Φεγγάρι και δεν έφεξες,
τη στράτα που παγαίνω
πενήντα χρόνους ζήτουλας.
Μ΄αυτί φαρμακωμένο,

αντιπαλεύοντας θεριά
σε ριζιμιά και γκρέμια,
φεγγάρι αύτη ώρα σου,
να σου περάσω γκέμια.

ΜΙΑ ΠΟΛΗ (Μνήμη Giuliano Bettoli

Μια Πόλη σιάχτηκε για σε,
΄γκωνάρι τ΄αγκωνάρι,
να βρίσκεις στέγη και μονιά,
στρωμένο το κλινάρι,

κώχη να σέρνεις γράμματα,
Δάντη φορώντας πέτσα.
Άλλοι την λεν Μακάρων γη,
εγώ σεμνή Φαέντσα.