Το Σημείωμα του Ναπολέοντος

Mon Josephine μην και πλυθείς!
Κατέρχομαι Παρίσι,
σε τρείς μερούλες το πολύ,
πυρέσσων για γαμήσι...

Με το Niva

Προσόψεις ξεφτισμένες μες στον λίβα
και ξύλινα παράθυρα κλειστά,
η στράτα μου. Οιδίποδας εν Niva,
μ΄απλήρωτα αιώνων τα μιστά,

γυρεύοντας την πόρνη Βαβυλώνα,
καλά στοκαρισμένη φίνο spleen,
δηλώνω στους επόπτες του αγώνα:
«Ανάσα μου χρωστώ στ΄aerolin».

Κάστανο

-Το Βασίλειο μου γι΄ ένα κάστανο,
έστω ζούφιο η σκουληκιασμένο.
Αρκεί να ξεγλιστρήσω από το βάσανο
που με κατατρύχει σαν ξεπλένω,

το χακί της Ιστορίας ένδυμα
με τις μπαλωματιές πίσω στη πλάτη.
Μεγάλε Καστανά δέξου το αίτημα
και πούλα μου ψημένη αυταπάτη.

- Το Βασίλειο μου γι΄ένα κάστανο!
- Τη φουφού που ανάβω κράζουν Κάνδανο!

Απολογισμός

Πρωτοχρονιά μπολιάστηκα με δέκα ασπιρίνες,
λίγα depon και mesulid, μπουκάλια augmentin
κι αράζοντας στης κλίνης μου τες μπαμπακένιες θίνες,
με δάχτυλα μου μέτρησα τα μείον και τα συν.

Πρώτα της γέννησης το ροκ στα αίματα λουσμένο,
το ντέρτι του πατέρα μου, η φρίκη του Σταυρού,
Αποκαθήλωσης πρωί κι εγώ αγγελοκρουσμένο,
να μπουσουλώ χαλεύοντας την έξοδο του αγρού.

Κατόπιν φληναφήματα, παιδός ατασθαλίες,
διδάσκαλοι αψίκοροι, σχολείο παγερό,
χειμώνες και καλοκαιριές, του Φλοίσβου παραλίες
που κολυμπούσα ύπτια με τρύπιο μπανιερό.

Στρατός και γάμος, κούτσικα, αφεντικά να βρίζουν,
Hino, ταξί και τρόλεϋ, κοκό την Κυριακή,
Σεφέρης, Ρίτσος, Βάρναλης σα σκύλοι να γαυγίζουν
και γκρίζα Σαββατοόβραδα πνιγμένα στη ρακή.

Και σφαίρα spleen των γηρατειών, βουτιές και καταδύσεις
στου Χάροντα τη θάλασσα την κοκκαλοτραφή,
στο γρεζιασμένο ράδιο πάντα κακές ειδήσεις,
πονόματοι, διάρροιες κι όλα τα συναφή.

Των Φώτων σαν εγέρθηκα με τα κεκορεσμένα
λίπη να κατευθύνονται στις μέσα εσοχές,
περνώντας χτένι τα μαλλιά, ξεθυμασμένη χένα,
βιάστηκα να υποδεχτώ φερέτρων εποχές.

Αφρός πηχτός

Αφρός πηχτός των Canadair λεκιάζει τους κομήτες,
προτού στις κλίνες τεντωθεί τεφρής Σαρακοστής,
κι εγώ σεμνά τραυλίζοντας: «Εκάς οι ψωμοζήτες»,
χαλεύω να ξημερωθώ στον Βόλο αρμοστής.

Δάση κεριά και προσευχές, ελέησον και σώσον,
γονυκλισιές, φιλήματα σ΄εικόνες μανικές
κι εκείνος ο επίχρυσος ο αναπτήρας Ronson,
που ο πατέρας βάσταγε τις άδειες Κυριακές,

ο κόσμος μου ολάκερος και η κρυφή χαρά μου,
λίγο πριν σπείρει ο θάνατος λουλούδια παγερά,
μαργώνοντας το κάθε τι στες απλωσιές της άμμου
και ζώνη και τριβώνιο κι Ικάρια φτερά.

Αφρός πηχτός των Canadair εντός λαμβάνει σχήμα
του θύτη και του θύματος μπροστά στον Δικαστή
και σαν θα βρω τη φοβερή σαν καρμανιόλα ρίμα,
ατός μου θε ν΄αναληφθώ απ΄ την Αργαλαστή.

Το e-mail της Φρύνης

Δίνω κλωτσιά Παράδεισε,
στο ψέμα σου το τρύπιο,
γελώντας με τα σκηνικά.
Δεν έχεις μπρος σου νήπιο,

να το κουρδίζεις όπως θες
κι όπως καταλαβαίνεις.
Η Πλάση με δασκάλεψε,
ότι καλά πεθαίνεις

και δεύτερη φορά ζωή,
ανώφελη κακία.
Ανάσα μια είν΄ αρκετή
κι αυτή κοντή, βραχεία

κι ύστερις βουρ για χώματα,
σάβανα, λησμοσύνη.
Παράδεισε μου νταβατζή
ψυχών. σε φτύνω…

                              (Φρύνη)

Η κυρία με το σκυλί

Μέσα στου χρόνου τις ειρκτές,
σαπίζω ισοβίτης.
Ίδιο το αύριο με το χτες,
κι η Λου με το σκυλί της,

Αντώνης Τσέχωφ. Σοβαρά;
Κρατιέμαι μην γελάσω.
Αυτή να βρίζει:«Φουκαρά»
κι εγώ: «Λέγε με Τάσο».