Πιγκάλ

«Πασατέμπος, λεμονάδες, μπυράλ...»
Χειμώνας του εβδομήντα στο «Πιγκάλ».

Κραταιά ως θάνατος αγάπη

 
Σαν έχωσα το μούτρο μου πρώτη βολά σε στήθος,
έβαλ΄ο χάρος χτίσιμο, μπήκε θεμέλιος λίθος.

Ανάσταση

Πληρώσαμε πανάκριβα τα Πάθη
μ΄Ανάσταση, το μέγιστο αγκάθι.

Επιτύμβιο του Συνταξιούχου Ταμία

Το μυστικό το πήρα στο ταφί μου,
ταμίας πάλαι μόνιμος του Δήμου.

Η Γοργόνα

Σ΄ένα θαλασσοχώραφο,
πλωρίζει μια γοργόνα,
λαμπρή γοργόνα απ΄αυτές,
που λύνουνε το γόνα.

Πουρνό-πουρνό το δίχτυ μου,
ρίχνω να την επιάσω,
μαζί με φλόμο δυνατό,
να την αιφνιδιάσω.

Και μεσημέρι δώδεκα,
στης Δήλου τις αμμούδες,
την ανεβάζω, την πετώ,
πάνω στις κουρελούδες.

Έχει το σώμα κοριτσιού,
μικρά, στητά βυζάκια,
μ΄αντίς ουρά καμαρωτή,
ραμμένα ποδαράκια.

-Εσύ του Μεγαλέξανδρου
η πάλαι αδελφούλα;
-Εγώ, που να μην έσωνα,
ψαρά Ρωμιέ και νούλα.

-Που χάθηκε η εύμορφη
καμπυλωτή ουρά σου;
-Μαζί με Λόγο κόπηκε,
απ΄το σπαθί του Ράσου.

-Και τι γοργόνα είσαι συ,
δίχως ουρά και λέπια;
-Γοργόνα που από δω και μπρός,
μαύρα της πρέπουν κρέπια.

Σ΄ένα θαλασσοχώραφο,
ξυλάρμενη γοργόνα,
θε να την βγάλει ο Νοτιάς,
νεκρή στην Καραθώνα.

Οι Έρωτες

Ανοίγω βρύση, ποταμός
ξεχύνεται αντάρτης,
για να ποτίσει έρωτες,
που μάργωσε ο Μάρτης.

Κι ένα παιδί, σοφό παιδί
την κάρα  του βροντάει:
«Φίδι αθέλητα ξυπνάς
κι αλάργα μην σε φάει.

Γιατί οχιές τα σώματα
και οι ψυχές σαπίτες
κι οι έρωτες των γηρατειών,
σου κατεβάζουν μύτες».

Κλείνω τη βρύση, κλείνομαι
ξανά μες στο πλεχτό μου,
θεριό ετών εξήκοντα,
σε χέρες ανατόμου.

Μετά την καύση

 
Και βάλαμε τις στάχτες στο σαλόνι,
μαζί με τα cd του Κηλαηδόνη.