Το Τρισάγιο

Στην αποφράδα ταλανίζομαι γυμνός
τη μέρα, σκάβοντας απόπατους Αγίων
με σκαλιστήρι, ενώ  άνεμος πυκνός,
στεγνώνει ρέματα βαθύσκιωτα δακρύων.

Ο τροχονόμος τη σφυρίχτρα του φυσά,
κι εγώ στριγκά μια καραμούζα του θανάτου.
Εδώ, απόκληρος στου δρόμου τα μισά,
επτά ζωές θέλω να ζήσω σαν του γάτου.

Στους καφενέδες το τρισάγιο θα πω,
για κάποιο Νίκο, κάποια Γιώτα, κάποιο Θέμη,
ανεβασμένος σ΄οροφή και σε καπώ
ενός Τογιότα, με φωνίτσα που να τρέμει.

Μά κόπος άδικος, σισύφεια φθορά
και πονεμένες ιστορίες απ΄τον Πόντο.
Ότι αγάπησα θυμίζει εκφορά,
και καλοκαίρι με θερμάστρα στο Τορόντο.

Μπάρκο με τις Μοίρες

Μ΄ένα φλυτζάνι λάβδανο θα βγω στο λιακωτό,
το περιγιάλι το κρυφό στερνή φορά να κρίνω,
πριν κατεβεί ο Άγγελος κραδαίνοντας λωτό
και μαραμένο της Μαριάμ το πρώτο εκείνο κρίνο.

Κρυμμένος στα βιβλία μου στριγκά ο Μαραμπού:
«Την Πράσινη μην φοβηθείς και τη γριά-χελώνα,
που γεύεται στο πλάι σου σα λέσι αλλοδαπού,
τ΄αλάτι και χαμογελά στών άστρων τη λεχώνα».

Στον Πυθαγόρα όμωσα, το στόμα μου κλειστό.
(Οι λέξεις πάντα κίβδηλες κι οι φράσεις λωποδύτες).
Τι ωφελεί μερόνυχτα να κρέμεσαι σε ιστό,
παλιόπανο που κοινωνεί συναχωμένες μύτες;

Μ΄ένα φλυτζάνι λάβδανο, ντυμένος σα γαμπρός,
τις Μοίρες θε να υποδεχτώ με βάγια κι αγιοκέρια
και οδηγώντας τες αργά εκεί που σκάει ο αφρός,
μαζί τους θα μπαρκαριστώ για ταφικά λημέρια.

Ο Κύκλος της Παραφροσύνης

Που έζησα δεν φέρνω την ευθύνη.
Την μάνα μου χρεώστε την τρελή,
του έρωτα το ψεύδος, τον πατέρα
με τα υλικά του τ΄άσπρα κι ευτελή.

Η μόνη μου ευθύνη που σκιαγμένος,
πορεύτηκα τον βίο και δειλός.
Χλωρίνη, παραθείο, μια αγχόνη
και θά ΄σπαγε σε τεύχη ο πηλός.

Μα που ψυχή για τέτοιες παραστάσεις;
Παρά τα λόγια, έσπειρα παιδιά,
να παιδευτούν κι αυτά με την σειρά τους,
χρεώνοντας σ΄εμέ την ρετσινιά.

Που έζησα δεν φέρνω την ευθύνη.
Την τύχη μου ρωτήστε την οικτρή,
τον εικοστό της γέννας μου αιώνα
και τους Θεούς που φάνηκαν οχτροί.

Το τραγούδι του γέρο-Γιάννη

Στα Γιάννενα θα πάω στα πουτανάδικα,
και βουρ σαν αποχύσω για τα κασάδικα.

Νοσταλγία του Χειμώνα

Τον Αύγουστο περίμενε το χιόνι,
ολόμαλλο φορώντας παντελόνι.

Για Μια Ολοκληρωμένη Κηδεία

Η νεκροφόρα πέρασε απ΄το σπίτι…
Του Γκόγκολ βλέπεις, έλειπε «Η Μύτη».

Πρωϊνή Μελαγχολία

Ξυπνάς πρωί κι αντί για φως,
του Άδη οι λαμπτήρες,
ρίχνουν απάνω σου καημούς,
φονιάδες κι ολετήρες.

Και δεν μπορείς να σηκωθείς,
να βάλεις παντελόνι,
πριν θυμηθείς στα σίγουρα,
που σκόρπισες την ζώνη.