Αντισθένης

Τις κίβδηλες μουτζάλωσε,
μουτσούνες των στατήρων
και ρότα βάλε θαρρετά,
για Γαία Ελκυστήρων,

που χει τον Φοίβο βαρεθεί.
Γύρεψε Αντισθένη.
«Όποιος σκυλίσια ζει μαθές,
σαν Άνθρωπος πεθαίνει».

9 ΠΡΙΝ

Εννιά πριν απ΄την γέννα μου,
παρλάρω στην μητέρα:
«Κάμε Γωγώ την άρρωστη,
να φύγεις τον πατέρα.

Εσύ λουφάρεις την γκαστριά,
εγώ την ταλαιπώρια,
κάζα, στραπάτσα κι όλα αυτά,
που φέρνουν στεναχώρια».

Κι αυτή τρελέτζω: «Ξαποδό,
πάρε δρομί κι αλάργα,
για θα το πω του Απόστολου,
που ναι μοβόρος κάργα

και τέτοια φούμαρα μαθές,
σπανίως αγοράζει.
Τον πούλο από την κάμερη,
τι όπου ναν΄ βραδιάζει».

Και βράδιασε κι ο κύρης μου,
γυρνώντας στο γιατάκι,
με το τσαπί του το σκλερό,
πλαταίνει της τ΄ αυλάκι.

Και να μαι τώρα ο δύστηνος,
ταγμένος του θανάτου,
να κατοικώ μ΄ενοίκιο,
σε λάκκο αποπάτου.

Η Λύση του Προπατορικού

(Σάτιρα αφιερωμένη στον κ. Ν. Περδίκη)

 
Δεν έχει ο Παράδεισος χειμώνες,
μόνο καρπούς πρησμένους με ορμόνες,
που ένας όφις άδολα προσφέρει,
σε ζεύγος Πρωτοπλάστων. Χέρι-χέρι

και τρώγοντας με όρεξη το μήλο,
αισθάνονται γαργάλισμα στο φύλο:
«Να σε ξαπλώσω Εύα μες στα χόρτα;»
«Φτάνει σωστά να βρείς την μπουκαπόρτα».

Και να οι θρακιάδες, να τ΄αγριοκαίρια,
παπάδες, δεσποτάδες κι αγιοκέρια,
κραυγές της γέννας, άχγη του θανάτου
και καύλες Γεναριάτικες του γάτου.

Γι αυτό μαθές σιχαίνομαι τα μήλα,
την Λένα, την Μυρτώ, την Φιλομήλα.
Ένας Αδάμ σαν θέλει το καλό του,
δανείζεται τους τρόπους Τσακαλώτου.

Το Βλέμμα και ο Θόλος

Το βλέμμα θα σηκώσω στους πλανήτες
και φτύνοντας του Κήτους την βρωμιά:
«Εσείς των Τραγικών οι σοδομίτες,
αλλού γυρέψτε θύρες και κορμιά,

μ΄εκείνη την αψάδα που την Μήλο,
κατέκοψε χιλιάδες χρόνια πριν.
Ένα κερί ανάβοντας στη Δήλο,
των Δώδεκα κλειδώνοντας τα pin,

η θάλασσα γυαλί, ο πόντος λάδι,
ο ύπνος δίχως τύψεις και γλυκός,
σαν μέλι που εγχύθηκε στον Άδη,
σαν ύμνος προς Αρχές εμετικός».

Το βλεμμα θα σηκώσω στους φωστήρες
και βέλος ρίχνοντας τους φονικό:
«Γκαρσόνια τι αργείτε; Φέρτε μπύρες,
φελέκι σας γαμώ και γονικό».

Ανάξια πλερωμή

Στης Νίκαιας ο τάφος μου το Τρίτο,
εν μέσω πλέμπας. Τζάμπα οι στίχοι… Φρίττω!

Δίχως μία

Περάσαμε ωραία στην κηδεία.
Καφές, κονιάκ, σουπίτσα δίχως μία…

Το Φάρμακο

Μια Κυριακή χανσενική,
με μέγκλα μπλε κοστούμι,
γύρα θα φέρω τα στενά
της Πλάκας. «Βρε χαντούμη»,

ο κάπελας θε να μου πει,
μες στη παλιά υπόγα:
«Για σε φινίτο τα κρασά,
ξεράθηκεν η ρόγα

και γύρεψε ρεμέντιο,
σπετσιέρη να σε σώσει».
Κι εγώ που ξέρω: «Φάρμακο,
ότι θα με σκοτώσει».