Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης

Με τους τριακό του Λεωνί,
σιμά στις Θερμοπύλες,
τρελό θ΄ανοί ένα μακελειό,
να τεμαχί γκοτζίλες.

Και στα στενά ψαράδικο
να βλέπει Σαλαμίνας,
όπου με θειό –Θεμιστοκλή,
κασέλες αθερίνας,

μέσα σε τσίλικα χωνιά
από εφημερίδες,
θα σεσουλιά καθημερνώς,
να τρώ καλά οι κιοτήδες.

Κι άμα μυρί Ανάσταση,
μπροστά στην Αλαμάνα,
με Διά θε να σουβλί αρνιά,
για την Γραικιά πουτάνα.

Η συνήθεια της ομορφιάς

Σαν την Μπελούτσι, την Τζολί,
τις έχεις πασατέμπο,
η βαρεμάρα σ΄οδηγεί,
σε μια Σοφία Βέμπο.

Ο Τρελαντώνης απ΄το Ρέκιαβικ

Για του Βορείου σέλαος την ομορφάδα,
μολόγα είπα ξαναμμένος του τρελού.
Κι αυτός γελώντας: Βαρετό, φολκλόρ,ισάδα….
Σαν να τινάζει ο Θεός μια κουρελού!

Στην Οστεοθυρίδα

Ωραία εδώ που τα περνώ,
στην οστεοθυρίδα,
με τα σκορδάκια μου κλειστά,
χαμηλωμένη φρύδα.

Και μια φορά Παρασκευή,
τον χρόνο και Μεγάλη,
σιμώνει μια μεσόκοπη,
που μουρμουρά «Μιχάλη»

και κάτι τέτοια παλαβά,
δακρύζοντας σα βρύση,
που δεν την σφίξανε καλά.
Κάποιος να της μιλήσει,

να πάψει πια να έρχεται,
τι μου ΄γινε τσιμπούρι,
και γαϊδουρίσο φόρτωμα.
Δεν λέγω καλαμπούρι,

ότι ωραία τα περνώ,
στην οστεοθυρίδα.
Έχω την ησυχία μου
κι αράχνη παλλακίδα.

Κάρτα Μέλους

Δε πιθυμώ Παράδεισους,
με γιαλαντζί Αγίους,
να μουρμουράνε προσευχές,
σε ήχους βου πλαγίους.

Με λιγοστό Επίκουρο,
τσιτάτα Επικτήτου,
χέρια, κεφάλι και κανιά,
κινώ του Παραλύτου.

Κι άμα διαβάζω Πλάτωνα,
με πιάνει το μεράκι
και χαλβαδιάζονας πυρές,
στρίβω διπλά μουστάκι.

Δε πιθυμώ Παράδεισους,
γρασίδια κι ασφοδέλους.
Άλλα γομάρια πιο πιστά,
κάρτα να λάβουν μέλους.

Η Ανάκληση

Γιατί μυγιάγγιχτο Θεέ,
με μια ψυχή προβάτου
απωλολότος μ΄έπλασες;
-Στη Χώρα του Αοράτου,

συμβαίνουν κι ατυχήματα,
ψυχοθεσίες λάθος…
Λοιπόν, θνητέ σ΄ανακαλώ
και σος απειραγάθως!

Ο Άκαπνος Στρατιώτης

-Να μοιάσω θέλω του Grouchy
και να βολτάρω γύρω,
δίχως ποτές να μάχομαι.
Διπλόπιτο με γύρο,

στο χέρι μου τ΄αριστερό,
στο του Θεού μπυρόνι.
-Δεν είν΄τα βόλια μοναχά…
Και λίπος σε σκοτώνει!