Αργίες

Ο θάνατος λιμνάζει στις αργίες,
στην πρώτη Καλαντάρη, Πασχαλιά,
γι΄ αυτό και αναβάλλονται οι κηδείες,
γι΄αυτό κι οι αποθαμένοι σα ζαλιά,

φορτίο που δεν ξέρεις τι να κάμεις.
(Οι τάφοι σεκλετίζονται ταπί).
Τ΄αδίκου βασανίζεται ο Αδάμης,
μα βρίσκεται Θεός για να ντραπεί;

Το ξέρω, θα πεθάνω τέτοια μέρα…
Κασάτος τελευταίο ασπασμό,
απ΄την χρυσή μου θα δεχτώ την βέρα
και κατευόδιο: «Βγάλε τον σκασμό!»

Ανθρωποφάγος

 
«Δώκε μου να φάγω κρέας
ανθρωπινό…»
Η μάνα μου εν τω μεταξύ,
να με ταγίζει επέμενε
κάτι μοσχαράκια κοκκινιστά,
κάτι  αρνάκια
οπτά του γάλακτος,
κάτι  κοτόπουλα τηγανιτά,
ενίοτε και κανά κουνέλι στιφάδο.
Μεγάλωσα το λοιπόν,
δίχως τη σάρκα να γευτώ
την ανθρώπινη,
και θα ΄ταν κρίμα συλλογίζομαι,
μπρος να την βάλω τώρα
στα γεράματα.
Όχι ό,τι δεν την ορέγομαι ακόμη,
μα όπως λέγει
κι ο φίλος μου ο Λεφτεράκης,
στομάχι αυτό το κρέας θέλει ατσάλινο,
που πια μάλλον εξέλιπεν…

«Το Κλειδί»

Α ρε πατέρα!
Με παρρησία θα σε ρωτήσω  
κι ας παρεξηγηθείς,
εκεί στον Άλλο Κόσμο που βρίσκεσαι…
Πως και δε φρόντισες,
ένα «Κλειδί» απ΄της γειτονιάς το σκατοπερίπτερο
να ΄κονομηθείς;
Ντράπηκες τάχα να το γυρέψεις,
γιά τα βερεσέδια στον κυρ-Τάσο τον σπιούνο,
είχαν πιάσει τόσο ταβάνι;
Και εν κατακλείδι,
τον κόπο άξιζε
για ένα  «Κλειδί» που απέφυγες κάποτε,
χρόνους εξήντα παρά κάτι 
ξεκλείδωτος να μένω,
στου θανάτου του μπουκαδόρου
τις λεηλασίες;
Α ρε πατέρα!

Η Διαφορά μας

Όμοια με σένα,
χρόνους εξήντα πάνω –κάτω μετρώ.
Αδελφικές οι θωριές μας,
οι γλώσσες μας δίδυμες.
Μόνη μας διαφορά στέκει,
ό,τι ελόγου μου σε τέτοιαν ηλικία,
σώμα και ψυχή στις Πύλες τις Θερμές αφήκα
Βάρβαρο πολεμώντας,
ενώ εσύ,
έτη δεκαπέντε συναπτά τώρα,
του υπολογιστήρα τον πόντικα κινείς,
γυρεύοντας στη φωτεινή οθόνη,
τις ημερομηνίες καταβολής,
Κύριας και Επικουρικής.

Ο Νεκροθάπτης μου

«Τι θα γένει με σένανε κνώδαλο; Νισάφι»,
έφτυσε ο νεκροθάφτης εκνευρισμένος σφόδρα.
«Έχω κι άλλους στη σειρά για φύτεμα».
«Μα βρίσκομαι ακόμη εν ζωή»,
κατάφερα να ψελλίσω,
μην μπορώντας να πιστέψω το κακό
που πάγαινε να μ΄εύρει.
«Και είναι λόγος αυτός, άθαφτος να στέκεις;».
Τόσο συντριπτικό βρήκα το επιχείρημα του,
που στη στιγμή
λέφτερο τον άφησα,
την πρώτη να μου ρίξει  φτυαριά…

Επί ματαίω, ουδέν

Πάντα εκεί,
καρφωμένο στη θέση του,
το μικρό παραθαλάσσιο νεκροταφείο,
μοσχοβολούσε νεωγνών θάλαμο
κι ανάσα κόρης σε οργασμό.
«Αν αυτό είναι ο θάνατος» αναρωτήθηκα,
«τι στο διάβολο χρόνους εξήντα
χαλάλησα φεύγοντας τον;»
Για ν΄αποκριθεί το πιο ψηλό απ΄τα  κυπαρίσσια,
σ΄ένα τόνο λιγουλάκι απότομο:
«Επί ματαίω, ουδέν».

Ο Διδάσκαλος

Σαν ένας  ακόμα «Ιούδας» το σύσσημον δίδει,
λέγοντας μου το «Χαίρε Ραββί»,
το ανθρωπάκι εντός  αγάλλεται,
που συνεχίζει να θεωρείται  Διδάσκαλος,
έστω κι από «Ιούδες».