Αληθής Μαρτυρία

Ο Γιούδας πως σχοινιάστηκε,

μύθος και θεωρία.

Με τα τριάντα ψούνισε,

μια πολυκατοικία,

που ΄χεν αρχαίο ασανσέρ,

κακά συντηρημένο,

και μπράφ το συρματόσχοινο…

Τώρα γυμνό τον πλένω.

          Γιοάναν Τουκκιγίμ

          Βοηθός Νεκροτόμου

 Ιατροδικαστική Υπηρεσία Ιεροσολύμων

Το Πανηγύρι

Το πανηγύρι σχόλασε σα κρίναν οι Θεοί:
«Εδώ δεν παίζει ψησταριά και τσίκνα κι ευωχία.
Μονάχα χέρι ξενικό που γδέρνει κι ελεεί,
τα τζιβαέρια παίρνοντας για μερμηγκοψιχία».

Παντού περβόλια ξερικά, συνείδησες ρηχές,
ελιές κι αμπέλια στη φωτιά, πηγάδια μολεμένα,

κι ο Θουκυδίδης στάση Εδέμ, γιομάτος αμυχές,
να μουρμουρίζει: «Ατυχώς…Τα χέρια μου δεμένα».

Εγώ βοσκός οδήγησα με πέτρα στο νεφρό,
τρακόσες πόρνες σε μοτέλ στις λάγνες Θερμοπύλες,
που σα ντουβάρια πέφτοντας σ΄υπόστρωμα τεφρό,
τον πρώτο τους τον έρωτα χωρέσαν σε αγκύλες.

Το πανηγύρι σχόλασε. Το λέγ΄ορθά κοφτά,
κι ας έχω νιτερέσα μου σ΄αυτό το δόλιο χώμα.
Τους μουλωχτούς το τίμημα τους βρίσκει μουλωχτά,
πριν κουρνιαχτός να γένουνε και των σκωλήκων βρώμα.

Η Κατηφόρα

Κομμένα φρένα… Για γκρεμό,
κεφάτα βάζω πλώρη.
Σαν τι ΄φελά να πολεμώ,
δαιμόνια με το δόρυ,

έχοντας γύπες συντροφιά,
στρωμνή λωλοβιβλία;
Λες μιά να φτάσει ξυραφιά,
για να στηθεί κηδεία;

«Ναίσκε! Με φέρετρο φτηνό,
ξεκούρδιστους ψαλτάδες,
που θα σου πλέκουν τ΄αλγεινό
τροπάρι για γραφιάδες».

Και δεν υπάρχει Χριστιανός,
να με προστάξει: « Πίσω!»
Γέγονα βάρος προφανώς…
Θα ΄ναι ντροπή ν΄αργήσω.

Πριν αλέκτωρ λαλήσει (Η ΔΙΑΨΕΥΣΗ)

Σ΄αρνήθηκα Χριστέ μα που ο κόκκορας;

Με σάλτσες αλειμμένο γεναιόδωρα,

και πέντε μακαρόνι κάτι πρόσφυγες,

των ενοχών μου κλείσανε τις στρόφιγγες.

Μεγαλοβδόμαδο

Οι  μέρες θα ψοφήσουν  μ΄ένα βόμβο,
σα μύγες που τις βρήκε ο βοριάς,
απάνω στης αγάπης μου τον θρόμβο,
τα σάκχαρα να γλύφουν της σκουριάς.

Κι εγώ κερί κυλλού Επιταφίου,
με φως καθώς μιας γέννησης λιτό,
τους κώδικες θα κάψω του Νυμφίου,
τον θάνατο βαπτίζοντας Χριστό.

Ομολογία

Γεράκος, κουτσάφτης, σκαμμένος σα βράχος,
βοσκώ στο Μπραχάμι με τ΄όνομα Μάλχος.
Ποιος Πέτρος; Κυρά μου, γαμώ της την ζήλεια,
τ΄ωτί πετυχάει, αντίς για φαμίλια…

Καλημέρα

Σαν συντυχαίνω άνθρωπο,

να λέγει καλημέρα,

κάτι εντός μου με καλεί, 

να πιάσω τη  μαδέρα.

Κακή τη μέρα και ψυχρή,

την θέλω και μου κάνει,

σ΄αυτό τον θάλαμο τρελών,

σ΄αυτήν εδώ τη στάνη,

που μίγδην περιφέρονται,

καθημερνές και σχόλες,

ρινόκεροι και στιχουργοί,

Τατιάνες κουτσομπόλες.

Κι όταν η ώρα η στραβή,

με βρει και με καρφώσει,

θα βγάλω γλώσσα του Θεού:

«Μπόση, τα ΄χεις σκατώσει!»