31 του Μάη

Ήρθεν ο Μάης πελιδνός
μυρίζοντας λιβάνι,
κι αφού την κάρα στόλισε,
μ΄ακάνθινο στεφάνι,

μπροστά στον Κήπο και βραχνά,
του Αδάμ τον μαραμένο:
«Τριάντα μία ζωντανός,
τριάντα δυό πεθαίνω!»

Ο Κρίτωνας στο Δεσμωτήριο

« Να λείπουν φληναφήματα.
Κρίτωνα πάρε δρόμο.
Μόνη μου τώρα πεθυμιά,
του Άδη ταχυδρόμο,

να τύχω με την σάλπιγγα,
και την φθαρμένη τσάντα.
Τι κλαίς; Ο χάρος γιατρικό…
Καλά στερνά κι αγάντα».

Οι αμπελώνες

-Την ανεμόσκαλα γερά,
θα δέσω στο φεγγάρι,
κι αφήνοντας πίσω νερά,
και δροσερό χορτάρι,

κρατήρες θε να κατοικώ.
Με χτίκιασεν η Πλάση.
Το παραμύθι της τερπνό
μα πως εκεί ν΄αγιάσεις,

που τα καρντάσια ληστρικά,
και τα κοράσια χώνες;
-Άσε τα λόγια τα παχιά.
Συ όπου αμπελώνες…

Έξοδος

Η στράτα βγάζει σε γκρεμό.
Το ΄ξέρεις, μα σωπαίνεις.
Σαν άρχοντας αλλοτινός,
μπροστά τα χέρια δένεις,

και τραμπαλίζεσαι ωχρός,
για το αμπρί στο Μύλο,
με δίχως faber και χαρτί,
τριγυρισμένος ξύλο.

Τ΄Άνοστα Θάματα

Μάζεψε τ΄άστρα σου Θεέ,

και κρύφτα στο σακκούλι.

Ποιόν κοροϊδεύεις άλλωστε;

Ξυπνήσανε οι δούλοι,

και δε θωρούν πια θάματα,

φθηνές φωτοχυσίες.

Ίδια δουλειά κάμνει μαθές,

φακός με μπαταρίες…

Η έναρξη του γήρατος

Ήπια βαγένια βερτζαμί,
μα στέκω διψασμένος,
στα ντόκια του Αχέροντα.
Με  όργητα και  μένος,

πάλι χαλεύω θάλασσες,
αγάπες στ΄ ακρογιάλια.
Γύρω τα πάντα σα θολά.
«Κυρά, τα ματογυάλια!»

Αληθής Μαρτυρία

Ο Γιούδας πως σχοινιάστηκε,

μύθος και θεωρία.

Με τα τριάντα ψούνισε,

μια πολυκατοικία,

που ΄χεν αρχαίο ασανσέρ,

κακά συντηρημένο,

και μπράφ το συρματόσχοινο…

Τώρα γυμνό τον πλένω.

          Γιοάναν Τουκκιγίμ

          Βοηθός Νεκροτόμου

 Ιατροδικαστική Υπηρεσία Ιεροσολύμων