Ο Σαβανωτής

Βαστώντας κόνισμα πατώ,

στες ρούγες των πληβείων,

καρφί προς Ευαγγελισμό,

που ΄χει το ένα μείον.

Κι ένας στυγνός σαβανωτής,

που τον φωνάζουν Φάνη,

με διώχνει: «Πούλο μάστορη,

αλλού τα ΄χω ποθάνει».

Στο Κιόσκι

Παλιοφυλλάδες τι τηράς,
στο κιόσκι απλωμένες,
να ξεχειλάνε θάνατο,
αίμα, χολή και βλέννες;

Μισές αλήθειες κλώτσησε,
ολάκερες αρνήσου,
και τράβα μπρος μποτζάροντας,
Χιμαίρας και Αβύσσου.

Κίνδυνοι

Ρηχό ποτάμι σαν περνάς,
να φτειάχνεις τον σταυρό σου,
ότι πολύς ο κίνδυνος…
Το φάρμακο της νόσου,

θα σε λιανίσει γράψε το,
μ΄αόρατο μαχαίρι,
κι ο σιορ-Γιατρός που στο ΄δωκε,
θα κάνει πως δεν ξέρει.

Οι Νύχτες

Οι νύχτες με κουράσανε,
με το βαρύ τους τέμπο,
και τα λιπώδη όνειρα.
Το φάρμακο placebo,

μα λίγοι στίχοι βάλσαμο,
σαν κατεβεί το στόρι.
Τα σκότη θέλουν ρέγουλα,
και πίστη στο κοκόρι.

Η Διακοπή

«Ναίσκε, μισεύω για καλά,
και σου κουνώ μαντήλι,
τι βαρετά τ΄ανθρώπινα.
Χαϊδεύω το φυτίλι,

με τούτου του σπιρτόξυλου,
την ταπεινή φλογίτσα».
«Κύρη, θαρρώ χαϊδεύεσαι…
Θυέλλης η λαμπίτσα».

Στο Γιουσουρούμι

«Χρυσά τα πρώτα σου φτερά,

ιδού γυρίζουν στάχτη!»

Στο Γιουσουρούμι ψάχνοντας

παλιάς Κλωθώς αδράχτι,

με γέλιο ένας παλιατζής,

κακό με κογιονάρει.

«Δεν ματαγίνεται μωρό,

ερίφη το κουφάρι!»

Ο Τρόπος

 
Ψυχή μου δεν μπιζέρισες,
να σεργιανάς στα ίδια,
με συντροφιά τον σάρακα;
Ο σάκος πόσ΄απίδια,

ήρθε καιρός να διδαχτείς,
πρώτο να μάθεις χέρι.
Δένδρο; Φαρμάκι; Πρόσταξε…
-Χίλιες βολές μαχαίρι!