ERGA OMNES

Αφρός παχύς των ημερών,
νοτίζει τους καθρέφτες
και του νωθρού τον κράββατο.
Μπροστά σας πλεονέκτες,

δόξης πεδίον ανοιχτό…
(Τι ευκαιρία Θε μου;)
Πέφτουν και κάστρα σαν καιρός,
με φύσημα του ανέμου.

Ο Πατέρας μου

Το θέρος νοσταλγούσε τα Χριστούγεννα,
και τις Πρωτοχρονιές Μεγάλην Εβδομάδα.
«Καλήν Εσπέραν», πως φαλτσάριζε χαρούμενα,
μέσα στ΄Αυγούστου την πυρόξανθη ζαλάδα;

Ο Θάνατος κινούσε τα ποδάρια του,
προς ένα μέλλον που βρυχόταν κάπου πέρα.
Απαντοχή,σκευή θεοκατάρατου,
βάραινε πάντα νου και σώμα του Πατέρα.

Ο Σαβανωτής

Βαστώντας κόνισμα πατώ,

στες ρούγες των πληβείων,

καρφί προς Ευαγγελισμό,

που ΄χει το ένα μείον.

Κι ένας στυγνός σαβανωτής,

που τον φωνάζουν Φάνη,

με διώχνει: «Πούλο μάστορη,

αλλού τα ΄χω ποθάνει».

Στο Κιόσκι

Παλιοφυλλάδες τι τηράς,
στο κιόσκι απλωμένες,
να ξεχειλάνε θάνατο,
αίμα, χολή και βλέννες;

Μισές αλήθειες κλώτσησε,
ολάκερες αρνήσου,
και τράβα μπρος μποτζάροντας,
Χιμαίρας και Αβύσσου.

Κίνδυνοι

Ρηχό ποτάμι σαν περνάς,
να φτειάχνεις τον σταυρό σου,
ότι πολύς ο κίνδυνος…
Το φάρμακο της νόσου,

θα σε λιανίσει γράψε το,
μ΄αόρατο μαχαίρι,
κι ο σιορ-Γιατρός που στο ΄δωκε,
θα κάνει πως δεν ξέρει.

Οι Νύχτες

Οι νύχτες με κουράσανε,
με το βαρύ τους τέμπο,
και τα λιπώδη όνειρα.
Το φάρμακο placebo,

μα λίγοι στίχοι βάλσαμο,
σαν κατεβεί το στόρι.
Τα σκότη θέλουν ρέγουλα,
και πίστη στο κοκόρι.

Η Διακοπή

«Ναίσκε, μισεύω για καλά,
και σου κουνώ μαντήλι,
τι βαρετά τ΄ανθρώπινα.
Χαϊδεύω το φυτίλι,

με τούτου του σπιρτόξυλου,
την ταπεινή φλογίτσα».
«Κύρη, θαρρώ χαϊδεύεσαι…
Θυέλλης η λαμπίτσα».