Κι ας στάθηκες σιμά μου τόσα χρόνια,
Αλύγιστη στων έργων τη φθορά,
Ταιριάζοντας ζουμπούλια στα μπαλκόνια,
Εθίζοντας τους Γόνους στη Σπορά,
Ρακάς εγώ δεν κόμισα δυό στίχους,
Ιλάσιμους της μέσα σου πληγής,
Ν΄αδράξουν σε χλωρή από του Ψύχους,
Αγάπη μου, τα βρόχια που ριγείς.

Τα Λέλουδα

Ζητάς στου Λύκου τη μονιά,

στου Βελζεβούλ το σπίτι,

βάζα σκασμένα λέλουδα.

Γεια σου ρε Θάνο τσίφτη,

π΄ακόμη δεν εννόησες,

πώς περπατείς σε πάτο,

την Κόλαση λογιάζοντας,

για κήπο μυρωδάτο.

Προς τον διενεργούντα

Σαν κάμεις τη νεκροτομή,
μην και σου βγουν τα μάτια,
που θε να βρεις στα στήθια μου,
καρδιά χίλια κομμάτια.

Μια ρούσα πήρε τα κλειδιά
ρημάζοντας τα φύλλα,
που ΄χε για με αξιά καθώς,
για τη Σαπφώ η Γογγύλα.

Μα τι τα θες της γυναικός
ο νους μαλλί, παπούτσι.
Το ΄ξερε Πλάτων, Γαληνός,
Αμέριγκο Βεσπούτσι.

Μάσε λοιπόν τα γυαλικά,
και βάλτα σε φακέλι,
κι απ΄όξω τέλος γράψε της:
«Μ΄αγάπη απ΄τον Βαγγέλη…»

Ο Στάθης και ο Αστυνόμος

Ο Στάθης τρέκλιζε στο δρόμο,
ούζο πιωμένος και ρακί
και γλέποντας τον Αστυνόμο:
«Χώσε με μπάτσο φυλακή,

ό,τι μπιζέρισα τις μούρες,
τους λωποδύτες της ζωής,
μες στα χρυσά ιεροξούρες,
κάθε λογής διαφθορείς,

πορνοβοσκούς, μπεοαγάδες
κι Αθανασίας πωλητές.
Σαν τους αρπάξω απ΄τις βελάδες,
δεν τους ξεπλένει ουδέ μπιντές».

Κι ο Αστυνόμος μ΄αγωνία,
κι απ΄τη δικιά του πιο χακί:
«Η πιο μεγάλη τιμωρία,
είν΄του Νοός η φυλακή».

Της συμβίας οι απαγορεύσεις

Πάχια να πιάσω δε μ΄αφεί,
μηδέ να γλύψω μπούτι.
«Τα λίπη στην καρδιά καρφί…
Μακριά γεροξεκούτη!»

Ο Γυμνοσάλιαγκας

 

Είπ΄ο ταγός της φάλαγγας:
«Τι πόνος τα οστά μου…»
«Θα χάσω τα μαλλιά μου.
Οστά ο γυμνοσάλιαγκας;»

Η Φάτνη

Η Φάτνη στήθηκε σαν πάντα,

σ΄οβάλ πλατέα κεντρική,

και μια κοπέλα στα σαράντα,

φευγάτη και αερική,

στο γέρο είπε σκουπιδιάρη:

«Μην είσαι συ ο Ιωσήφ;»

Κι αυτός: «Για κάνε μας τη χάρη…

Απόκοψον τ΄απεριτίφ».

Μα μες στο ύπνι του Σωτήρας,

μωρό της κούνιας μια σταλιά:

«Μπαρμπούλη σου μιλώ εκ πείρας…

Πάπλωμα έχεις γι΄αγκαλιά».

Και στάθηκεν ο σκουπιδιάρης,

στη θέση εκιού του πλαστικού

Ιωσήφ-πατέρα κι ο Βαρδάρης

γέγονε γένους θηλυκού.

Και η κοπέλα η φευγάτη

περνώντας, λίαν εμπαθώς:

«Θε να σου πω με σέβας κάτι.

Κρίμα! Φαινόσουν γι΄αγαθός…»