Χωρίς Απολογία

Συγνώμη δε ζητώ εν τοις Υψίστοις
Πάτερ ημών, εχθρότατε των Φώτων…
Κι αν λάθεψα εσύ ΄σουν η αιτία,
και η κρυφή ατζέντα των ερώτων.

Το ένστικτο εμπέδωσες στα σκέλη,
και μ΄άφηκες λωλό να παραδέρνω,
σε Fiat, σε ντιβάνια, επί χλόης.
Αλύσους σου λοιπόν ο δόλιος σέρνω!

Ο Παρηγορητής

«Μισώ» μου κρένεις «θάνατο»
και δείχνεις προς τα φώτα.
«Κάλλιο στη γύρα δυστυχής,
από του χάρου χνώτα,

κι ας έχει γλύκα ο χαμός,
σορόπι κάθε μνήμα.
Σαν τι κατέχει ο Αδάμ,
εκτός σαρκός του ντύμα;»

Κι εγώ που πέρασα φρικτή
Παρασκευή Μεγάλη,
μες στο θολάμι του Υιού,
ακούγω : «Πορτοκάλι!»

Πρωτομαγιάς ξημέρωμα

Πρωτομαγιάς ξημέρωμα με το κρασί χρισμένος
τ΄Αγάθωνα, σ΄ένα στενό στις χαύνες Τζιτζιφιές,
τις μνήμες βρίζω : «Άτιμες, καιρός να ιδείτε μένος
το τι σημαίνει… Πάνω σας μ΄ επτά ξερολιθιές ».

Κρεβάτι, σώματα γυμνά κι ο Αλέκος Βουλιαγμένης,
να ξεψυχά σαν το σκυλί σιμά στον μπογιατζή
που αφήνοντας τον ίσκιο του (Παρθένος της Λωραίνης),
κυματιστός κατέβαινε  στον Άδη. Εσατζή

δικό μου ταίριαξα Θεό και πάνθηρα τον είπα,
μαστιγωτή και σόλοικο μ΄ορέξεις ταπεινές,
δίχως Βαγγέλια και Ψαλμούς, από τα ούζα σκνίπα,
που σε γυνές μ΄οδήγαε της γειτονιάς  κοινές.

Μα σαν κατάλαβα ζωή χαμένη τι σημαίνει,
από τη μέση άρπαξα πλαγγόνα βολική,
και ζεύοντας την  στο γιαπί  μαζί μου να πηγαίνει,
μια Γάνδη χτίσαμε μαζί με τείχη, Γοτθική.

Πρωτομαγιάς ξημέρωμα, γύρω τα χρόνια σκνίπες,
σφυρίζουνε δυσοίωνα βαλσάκια του Σοπέν.
Τώρα που βρέθηκαν βολβοί και φύτεψα τουλίπες,
με ξουραφίζει στον λαιμό μπαρμπέρης το Μηδέν.

Γραφείο Τελετών  Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣ

Λαμπρά ημέρα σήμερον η της ιάσεως…

Βάνω ταμπέλα: «Κλειστόν λόγω Αναστάσεως».

Σε πέντε ώρες

Σε πέντε ώρες θα σημάνουν οι καμπάνες,
για μιαν Ανάσταση που ξέπεσε πολύ,
και την επήραν τα παιδιά με τις τσουγκράνες,
φαρμακωμένα απ΄την τόση της χολή.

Σε πέντε ώρες κι ο Πιλάτος παραπαίει,
ρουφώντας μπύρες σε μπουρδέλο της Φυλής:
«Που να βρεθεί να μ΄απαλλάξει από τα χρέη,
ένας λεβέντης, ένας μάγκας ντερτιλής;»

Σε πέντε ώρες είναι δύσκολο κομμάτι,
όχι λεβέντης,  μήτε  Γιούδας να βρεθεί,
για να γιατρέψει των Παθών τον υπνοβάτη,
που΄χει μονάχος του στο αίμα προσδεθεί.

Σε πέντε ώρες αναμένονται καμπάνες,
μα εγώ στες θέσεις μου θα μείνω σθεναρός:
«Χαίρε Πιλάτε! Σαν σε βάρος σου οι δαπάνες,
αναλαμβάνω ενοχές  περιχαρώς».

Η Μάνα μου

Η μάνα μες στο μαγεριό δεν στέργει να πιστέψει,
πως μίσεψα και για τα με παλεύει λαδερά:
«Κάπου βοσκά τ΄αγόρι μου, ταχιά θε να ΄πιστρέψει
και τότες με ψαλίδι μου του κόβω τα φτερά,

να μην σκεφτεί άλλη βολά να φύγει μεσημέρι,
Πέμπτης τεφρής  που  σύννεφα σκεπάζαν την μορφή
του Σταυρωτή με το σφυρί το γύφτικο στο χέρι
και το κασκέτο στου Τρελού την πιο ψηλή κορφή».

Η μάνα μες στο μαγεριό έχει τραπέζι στρώσει
και μασουλά ξερό ψωμί με δόντι δανεικό:
«Αύριο που ΄ναι Κυριακή, νωρίς πριν ξημερώσει
κάπου θα βρω τον γυρουλή σιμά Κεραμεικό».

Κοντά της στέκω της μιλώ, χαιδεύω την στες πλάτες
μα δεν νογά η άμοιρη και κρένει στα πνιχτά:
« Σαν να γρικώ κάπου μακριά λάμιες να σκούζουν γάτες
και το σκυλί του Αχέροντα το μαύρο ν΄αλυχτά».

Η Έλευση του Νυμφίου

«Τι ώρα θ΄αριβάρει ο Νυμφίος;»

«Δεν ξέρω κι ούτε θέλω να μου ειπούν.
Προγκήξτε τα σκυλιά μην κοιμηθούν,
αλήθεια, πως δυσκόλεψε ο βίος,

σ΄αυτή τη φυλακή με τα παγώνια;

Περνούσαμε καλά ένα καιρό.
Ξύδια, πουτάνες, πνεύμα θαλερό,
τώρα, κρατούν μας ξάγρυπνους τελώνια».

«Τι ώρα θ΄αριβάρει ο Νυμφίος;»

«Νύκτωρ και οπωσδήποτε κρυφίως».