Στην Άνω Σύρα

Η Πράσινη προσμένει τον πνιγμό,
ο βάμβαξ των ανδρόπληκτων το γαίμα,
τ΄αυτί μου της μητέρας τον λυγμό,
στη τζίφρα για της Κούλουρης το στρέμμα.

Τα όνειρα προσμένουν την αυγή,
να σκάσουν σαν μπαλόνια σ΄ένα χέρι
παιδιού που πια γνωρίζει την «Κραυγή»
του Μούνκ και της Στυγός το μαυρονέρι,

Ο Αύγουστος προσμένει τον χιονιά,
αφράτους κουραμπιέδες και μια Φάτνη,
μωρές να ψαλμωδούν «Καλή Χρονιά»,
των Μάγων αναπνέοντας την άχνη.

Κι εγώ που δεν προσμένω ένα παρά,
στην Άνω Σύρα βάδην ανεβαίνω,
να δω από κει πάνω καθαρά,
το τι σημαίνει ζω, το τι πεθαίνω.

Ο Σκοταδίας τον Αύγουστο

Καίγεσαι και τον Αύγουστο,
σαν μύγα ζαλισμένη ,
από τα φώτα τα πολλά.
Οι εφησυχασμένοι,

θαρρούν πως λίγη θάλασσα,
και δυό γουλιές ουζάκι,
συν ιδρωμένος έρωτας
σ΄απόμερο κονάκι,

σε καθιστούν αθάνατο,
απρόσβλητ΄από χάρο,
λες και καράβι της Στυγός,
δεν ναυλοχεί στην Πάρο,

Γι αυτό και κάθε Αύγουστο,
χαψώνομαι στα σκότη,
να μην με βρίσκει ο  χρυσαετός,
που τρώγει το συκώτι.

Γαμπρός Εν Κανά

Στην ταβέρνα « Μάσα»  της Κανά,
τα ποτήρια μέναν αδειανά.
Δίπλα, στα ζερβά Χριστός,
πολλά κλειστός.

Τόλμησα: «Το θάμα καρτερεί…
Αναμμένο στέκομαι κερί…
Λήμνου γύρνα το νερό,
το θολερό!»

Τρελός βοριάς ο λόγος μου,
λαμπάδα σβήνει νυφικιά,
τα πέπλα τσαλακώνει,
σκορπίζει τα προικιά.

Ο Χριστός ρουθούνισε: «Σαλέ,
το μυαλό στο πιόμα, στο χαλέ
έχεις και μηδέν αντρειά,
για παντρειά!»

Θάνατος ξεναγός μου

Ο Θάνατος με ξεναγεί,
στις γειτονιές του κόσμου
και συ ρωτάς να τριγυρνώ
τι θέλω με τον ΄χτρό μου;

Γιατί οχτρός; Τη χέρα μου
βαστάζει κι όλο δείχνει,
πως  φθάνει κάποτε στιγμή 
να σβήσουνε οι λύχνοι.

Ζήσε με σπρώχνει κι άφηκε,
ξοπίσω κασσαβέτια,
πίσσες ποσώς υπάρχουνε,
Κολάσεις με λεβέτια.

Μονάχα Έρωτος ορμή,
και της σαρκός φαγούρες,
και σ΄ Ικαροπανήγυρα,
χορευτικές φιγούρες.

Και συ που λέγεις μ΄αγαπάς,
και το καλό μου θέλεις,
δώσ΄μου το παν τι άφευκτος,
τορπιλισμός της «Έλλης».

Τα Κερατιάτικα

Με της κεράς του προτροπές,
από Μαρτιού στη Χίο,
έκλεισε για τον Αύγουστο,
σ΄ένα ξενοδοχείο.

Τρίτη του Πάσχα μίσεψε,
σ΄αγύριστο ταξίδι,
κι έτσι στη Χιό κατέλυσε,
κερά του μ΄Αριστείδη,

έναν παλιό της γκόμενο,
π΄ανέσυρ΄απ΄τη λήθη,
και μ΄έξοδο του μάκαρος,
εν Χίω ποσθετρήθη.

Συμβουλή στον κ. Νίκο Περδίκη

Δώκε του Λούθηρου κλωτσιά
και στον Σαβοναρόλα,
ράπισμα δις στα πισινά.
Συγχρόνως ρίξε φόλα,

στου κυρ-Καλβίνου το πιοτί
κι άστονε να ψοφήσει,
ότι πολλά μας τάραξε,
με του Θεού την Κρίση.

Τι σαν φοβάσαι τον Θεό,
και συνεχώς τον τρέμεις,
από τα κυρελέησον,
γυρίζεις στραβολαίμης,

κι όλο προς χώματα τηράς,
οστά τριγύρω βλέπεις,
και μια ζωή που σου ΄λαχε,
την ξεπετάς επαίτης.

Γι αυτό και δέξου συμβουλή
λιγάκι πριν ΄ποθάνει,
από ΄ να  Γκρέκο μερακλή
εμέ τον μπαρμπα-Γιάννη.

«Κάπου υπάρχει μιά Ελλάς,
τήραξε κανά χάρτη,
κι άμα μπορέσεις κίνησε,
αρχές για μέσα Μάρτη,

Είναι γωνιά το μαγαζί,
φτηνό με δυό δεκάρες,
του κόσμου βρίσκεις τα καλά,
φρεσκούρα δίχως  ζάρες.

Θέλεις Σοφόκλα; Πάρτονα…
Αισχύλο; Κράτα νάχεις,
και Θουκυδίδου προτροπές
για τακτικές της μάχης.

Σωκράτους λόγους; Πλάτωνα;
Μια τζούρα ΄Ριστοτέλη;
Σύκα γουστάρεις σύντεκνε;
Καρύδια με το μέλι;

Το παν υπάρχει αφειδώς,
στη βλογημένη χώρα,
κι αυτό που τώρα θα σε πω, 
το ΄βρα στον Πρωταγόρα.

Χαίρου Νικόλα λεφτεριά…
Θεοί πια δεν δαγκώνουν,
κι όπως και συ πράττεις συχνά,
κώλους κι αυτοί χουφτώνουν».