Η Απόπειρα

Η θάλασσα μυγιάγγιχτη το λέσι μου δεν θέλει
και τ΄αποδιώχνει στην ακτή με κύμα σταθερό,
παστώνοντας τα μέλη μου με των φυκιών τη γέλη,
και με των γλάρων το ζερβί αποκοπέν φτερό.

Εκεί κοκέτης θάνατος τη σήψη αναπνέει,
αιώνες τώρα κι αφειδώς πλερώνει τα μιστά,
τη μια ανδριεύει με παλμό, την άλλη παραπαίει,
σα μες στ΄αυτί λογάκια του μου λέει ψυθιριστά:

«Ο κόσμος πλάνη κι όνειρο κι η κόρη οπτασία
που σου ΄λαχε στα δεκαεπτά σα πρώτη πεθυμιά.
Αυτή και σε ταξίδεψε, σου ΄δωκεν υγρασία,
ραντίζονας με λάβδανο τη μέσα σου ερημιά.

Να την ξεχάσεις δεν μπορείς, να θυμηθείς δεν πρέπει,
τι και τα δυό σκοτώνουν την το ίδιο ταπεινά.
Σύρε το μάτι για να βρεις το μέγα που δεν βλέπει,
μήπως και με τα σκότη του τη ντύσεις γιορτινά.

Τώρα το στόμα κράτησε κλειστό και παίρν΄ανάσες,
από τη μύτη δύστυχε μέχρι να βγεις ακτή.
Κι ο Καρυωτάκης κάποτε τέτοιες ποθούσε φάρσες,
μα από τα πάθη του αλί, λίγα ΄χεις διδαχτεί.

Στην Άνω Σύρα

Η Πράσινη προσμένει τον πνιγμό,
ο βάμβαξ των ανδρόπληκτων το γαίμα,
τ΄αυτί μου της μητέρας τον λυγμό,
στη τζίφρα για της Κούλουρης το στρέμμα.

Τα όνειρα προσμένουν την αυγή,
να σκάσουν σαν μπαλόνια σ΄ένα χέρι
παιδιού που πια γνωρίζει την «Κραυγή»
του Μούνκ και της Στυγός το μαυρονέρι,

Ο Αύγουστος προσμένει τον χιονιά,
αφράτους κουραμπιέδες και μια Φάτνη,
μωρές να ψαλμωδούν «Καλή Χρονιά»,
των Μάγων αναπνέοντας την άχνη.

Κι εγώ που δεν προσμένω ένα παρά,
στην Άνω Σύρα βάδην ανεβαίνω,
να δω από κει πάνω καθαρά,
το τι σημαίνει ζω, το τι πεθαίνω.

Ο Σκοταδίας τον Αύγουστο

Καίγεσαι και τον Αύγουστο,
σαν μύγα ζαλισμένη ,
από τα φώτα τα πολλά.
Οι εφησυχασμένοι,

θαρρούν πως λίγη θάλασσα,
και δυό γουλιές ουζάκι,
συν ιδρωμένος έρωτας
σ΄απόμερο κονάκι,

σε καθιστούν αθάνατο,
απρόσβλητ΄από χάρο,
λες και καράβι της Στυγός,
δεν ναυλοχεί στην Πάρο,

Γι αυτό και κάθε Αύγουστο,
χαψώνομαι στα σκότη,
να μην με βρίσκει ο  χρυσαετός,
που τρώγει το συκώτι.

Γαμπρός Εν Κανά

Στην ταβέρνα « Μάσα»  της Κανά,
τα ποτήρια μέναν αδειανά.
Δίπλα, στα ζερβά Χριστός,
πολλά κλειστός.

Τόλμησα: «Το θάμα καρτερεί…
Αναμμένο στέκομαι κερί…
Λήμνου γύρνα το νερό,
το θολερό!»

Τρελός βοριάς ο λόγος μου,
λαμπάδα σβήνει νυφικιά,
τα πέπλα τσαλακώνει,
σκορπίζει τα προικιά.

Ο Χριστός ρουθούνισε: «Σαλέ,
το μυαλό στο πιόμα, στο χαλέ
έχεις και μηδέν αντρειά,
για παντρειά!»

Θάνατος ξεναγός μου

Ο Θάνατος με ξεναγεί,
στις γειτονιές του κόσμου
και συ ρωτάς να τριγυρνώ
τι θέλω με τον ΄χτρό μου;

Γιατί οχτρός; Τη χέρα μου
βαστάζει κι όλο δείχνει,
πως  φθάνει κάποτε στιγμή 
να σβήσουνε οι λύχνοι.

Ζήσε με σπρώχνει κι άφηκε,
ξοπίσω κασσαβέτια,
πίσσες ποσώς υπάρχουνε,
Κολάσεις με λεβέτια.

Μονάχα Έρωτος ορμή,
και της σαρκός φαγούρες,
και σ΄ Ικαροπανήγυρα,
χορευτικές φιγούρες.

Και συ που λέγεις μ΄αγαπάς,
και το καλό μου θέλεις,
δώσ΄μου το παν τι άφευκτος,
τορπιλισμός της «Έλλης».

Τα Κερατιάτικα

Με της κεράς του προτροπές,
από Μαρτιού στη Χίο,
έκλεισε για τον Αύγουστο,
σ΄ένα ξενοδοχείο.

Τρίτη του Πάσχα μίσεψε,
σ΄αγύριστο ταξίδι,
κι έτσι στη Χιό κατέλυσε,
κερά του μ΄Αριστείδη,

έναν παλιό της γκόμενο,
π΄ανέσυρ΄απ΄τη λήθη,
και μ΄έξοδο του μάκαρος,
εν Χίω ποσθετρήθη.